36- Moshkel

"مشکل" از کتاب "آب آرام، ماه نمایان" پ.ن: بیشترین توانِ ما، عمدتاً صرف حل مشکلاتی می شوند که راهی ندارند! البته ما واقعاً عملگرایانه زندگی نمی کنیم، ما، ادایِ عمل کردن را در می آوریم! ما به پیر نشدن فکر میکنیم، به آب نشدنِ یخهایِ قطب یا به کودکانِ گرسنهء آفریقا، اما در عمل، کاری انجام نمی دهیم. ما صرفاً برایِ خودمان اضطراب تولید می کنیم. ما تنها مشکلاتی را که می توانیم حل کنیم، مشکلات و گره هایِ درونی خودمان است. اما با آنها هم مانندِ آب شدنِ یخهای قطب برخورد می کنیم! چیزهایی در دنیا هستند که باید نهایتِ بی ثباتی و بی نتیجه بودنشان را بپذیریم. بیماری، مرگ، پیری، اینها را باید با تمامِ اضطرابشان پذیرفت. عملِ بی عملی، یعنی عمل بدونِ توقع نتیجه! در دنیایی که هدفگرایی، اولویتِ اولِ انسان هاست، عمل با نهایتِ توان ولی بدون توقعِ نتیجه، می تواند کارِ بسیار دشواری باشد. مرزِ باریکِ بی عملی، تفاوتِ بین "تعهد به هدف" و "وابستگی به هدف" است. زمانی که به هدف متعهد هستیم، تمامِ توانمان را متمرکز می کنیم که به نتیجه برسیم اما وابستگی به هدف، یعنی ما اگر به هدفمان نرسیدیم، دنیا بر سرمان خراب می شود....