۳۸- واگویه [از تاریکی تا نور]

تهی باید شد از تمام تاریکی‌های مدفون؛ از آشغال‌های زیر فرش از خشم‌های فرو خورده از حسادت‌های پنهان‌کرده و پذیرفت واقعیت خویش را برون باید ریخت تمام احساسات مخربی که پنهان کردیم برای مقبول بودن و پذیرفته شدن در نظر دیگران 🌿 سوگواری باید کرد برای تمامِ تلخ‌کامی‌ها یکبار برای همیشه و باید پذیرفت و پرید دیوانه و امیدوار 🌱 باید اقرارش کنم تا فرمان‌دار باشم ورنه او از درون فرمان مرا به دست خواهد گرفت بی‌آنکه بدانم . به هر بهانه، مشو، لحظه‌ای ز حق نومّید که در جهان وجودش، بعید نیست بعید بلا، گرفته در آغوش، دانه در دل سنگ ز شُکر هر دمِ او، سنگ می‌شود تهدید ز بی‌عدالتیِ خلق ناله می‌نکند هرآنکه معجزه‌های کَرَم بدید و شنید در آیه‌های سعادت بگفت: "رنج از ماست" وگرنه او همه عشق است و لطف و مهرِ شدید چه جای شَک و گله، از جهانِ آیینه؟ که هر چه شعبده کردم، همو به من برسید ز ناله کار میسر نمی‌شود انسان ز شُکر، خیر و محبت دو چشم خواهد دید ز لکه‌های سیه هر طرف حکایت‌هاست بخوان همیشه چو ایوب از آیه‌های سپید هر آنکه طبع شکایت گرفت، شاکی ماند هرآنکه شاکرِ هر دم شد، او به او خندید منصور نصیری . لینک حمایت از ما ورای بازیگری: zarinp.al/mavarayebazigari