#84 Je stelt geen diagnose, maar je geeft wel aandacht

Je medewerker loopt rond, groet iedereen, doet zijn werk. Van een afstand gaat het goed. Tot je dichterbij komt en je doorvraagt, en je merkt dat er scheurtjes en krasjes zitten waar je eerder niks van zag.In deze aflevering nemen Patrick en Christa je mee naar het Teylers Museum in Haarlem, waar ze bij schilderijen van doodgevogelte, bloemen en een krachtige vrouw nieuwe parallellen ontdekten met hun werk.We hebben het over:Waarom het ongemak dat we bij doden dieren voelen, precies hetzelfde ongemak is dat we voelen bij een collega die in het verzuim zit. We kijken liever naar het pakje kipfilet dan naar de achtergrond. We kijken liever naar de medewerkers die in bloei staan dan naar wie er even niet is. Dat Christa vanuit haar achtergrond als verpleegkundige en Patrick vanuit zijn tijd in de horeca allebei een andere blik hebben op wat ongemakkelijk is, en wat dat zegt over de bril waardoor jij naar jouw medewerkers kijkt. Hoe Patrick bij een schilderij van een krachtige vrouw van dichtbij het craquelé zag, en hoe dat hem terugbracht naar zijn eigen tijd in het verzuim: van een afstand lijkt het goed, van dichtbij zie je de scheurtjes. Dat die scheurtjes er mogen zijn, dat ze je maken tot wie je bent, en dat jij als leidinggevende niet degene bent die de diagnose stelt, maar wel degene die aandacht geeft. Waarom de vraag "heb je nog wat leuks op de planning staan?" een heel ander gesprek oplevert dan "hoe gaat het?", en hoe je dat in je werk, je team en zelfs in vriendschappen kunt inzetten. En waarom dromen niet op een presenteerblaadje worden aangereikt, maar in beweging liggen.Soms zie je iemand pas echt als je de tijd neemt om van dichtbij te kijken. Dat geldt voor een schilderij, en het geldt voor je medewerkers. De vraag is of je die tijd neemt, of dat je op de overvloed blijft focussen.Tot de volgende aflevering van de Verzuimdokter Podcast.Wil jij sparren over wat wij voor jouw organisatie kunnen betekenen? Kijk dan op deverzuimdokter.nl