950'den Notlar- Vedat Türkali/ Âsemân Hâlî Est- Restâhi/ Aklımın Buzulları- Ahmet Güntan/ An Gelir- Turgut Uyar

Yüce dağ başları dumanlı, Irmaklar yorgun, ağır İnsanlar yapayalnız Nedir üstümüzdeki bu karanlık bulut? Bugün karanlıkta apansız bir çığlık yükseldi Dağlarımız, ırmaklarımız bize göredir Tarlalarımız bize kadar... Bu bir zihniyet savaşıdır Karayla akın savaşıdır. Bu bir hayat tarzı, dünya görüşü, yani bir medeniyet savaşıdır... Biliyorum, Bir gün karanlıkta kesecekler yolumuzu Ya siz çocuklar? Nasıl anlatmalı sizlere olup bitecekleri? Bu iş ne sadece seninle, ne de sensiz olur Ey Akıl! Gökyüzü boş, bomboş, onun aydınlığını kim götürdü? Ay’ın tacı olan Samanyolu’nu kim götürdü? Gecenin saçları karışıklıktan perişandır... Nil Nehri’nin saçının süsünü kim götürdü? Kavisli yıldızını kimse görmüyor Onun karanlığını kim kırdı? Onun yayını kim aldı? Bahçıvan yalnız, onun çevresinde dikenden başka bir şey yok Söğüt ağacını, gülü, erguvan çiçeğini kim götürdü? O çınar yıllarca beyhudelikten yorulmuş Nağmeler söyleyen kuşların yuvasını kim götürdü? Irmak, hayat arkadaşlarının hazzıyla dolup taşmıyor Yumuşak ve akışkan civanın kayganlığını kim götürdü? Bunlardan önce yer gök yeşildi Şimdi karanlıktan başka bir şey yok...Onun gökyüzünü kim götürdü? Ne gündüzden, ne geceden beklediği hiçbir şey yoktu...Şimdi ise gecenin, gündüzün, sabahın, akşamın ayrı anlamı vardı. Susarlar, Sustular mı konuşmazlar bir daha, Ses, yırtıcı bir hayvan olur, dağından iner, Vurur pençesini üzerlerine. O yüzden kırgındırlar, Düşünmek durarak damıtmak mıdır? kımıldamadan Özgürlüklerini savunamayanların ödedikleri bedel ağırdır. İnsan, özgürlüğe mahkûmdur. Mahkûmdur. Çünkü kendi kendini yaratmış değildir ama yine de özgürdür. Çünkü bir kez dünyaya atıldıktan sonra, yaptığı her şeyden sorumludur. Bir şehirde yaşarlar, Şeytanın evinde kiracıdırlar. Düşlerinden çözülen ince dekorda, Bir başka dünyaya bakar gözleri An gelir, Paldır küldür yıkılır bulutlar Gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet, o eski heyecan ölür An gelir, ömrünün hırsızıdır Her ölen, pişman ölür An gelir şimşek yalar Direkler çatırdar yalnızlıktan Sehpada pir sultan ölür Son umut kırılmıştır Evvel zaman içinde, kalbur saman ölür Kubbelerde uğuldar bâkî Çeşmelerden akar Sinan An gelir, Kanunî Süleyman ölür Görünmez bir mezarlıktır zaman Şairler dolaşır saf saf Kim duysa korkudan ölür