A GDYBY JUDASZ NIE ZDRADZIŁ? - NIECODZIENNIK ODC. 94

Wtedy jeden z Dwunastu – Judasz zwany Iskariotą – opuścił ich i poszedł do arcykapłanów. Powiedział do nich: — Ile mi dacie za wydanie Go w wasze ręce? Ci zaś natychmiast odliczyli mu trzydzieści srebrnych monet. Od tego momentu Judasz szukał okazji, aby wydać im Jezusa. Tuż przed Świętem Przaśników uczniowie podeszli do Jezusa i spytali: — Gdzie mamy przygotować Ci paschę? A On rzekł: — Idźcie do miasta, do znanego wam człowieka, i tak mu powiedzcie: „Nauczyciel mówi: «Mój czas jest już bliski. U ciebie spożyję dzisiaj paschę z moimi uczniami»”. Uczniowie uczynili, jak im Jezus polecił, i w ustalonym miejscu przygotowali paschalnego baranka. A kiedy nadszedł wieczór, Jezus zasiadł do posiłku wraz z Dwunastoma. Gdy jedli, Jezus rzekł: — Oświadczam wam, że jeden z was, jedzących teraz ze mną, zdradzi mnie. Ta wiadomość bardzo zasmuciła uczniów i jeden przez drugiego zaczęli się dopytywać: — Chyba nie o mnie myślisz, PANIE? On zaś tak odpowiedział: — Wyda mnie ten, który w czasie tej wieczerzy będzie ze mną sięgać do jednej misy. Wprawdzie ja, Syn człowieczy, odchodzę, zgodnie z tym, co o mnie zapowiedziano w Pismach, lecz straszliwa kara czeka tego, który odstąpi i mnie zdradzi. Takiemu lepiej byłoby w ogóle się nie narodzić. Wtedy Judasz, który planował Go wydać, spytał: — Czy o mnie mówisz, Mistrzu? Na to Jezus odrzekł: — Sam to stwierdziłeś. MATEUSZ 26, 14-25 (NPD)