Acımak- Reşat Nuri Güntekin

Ne çıkar, unuttuysak konuşmayı? İnsan ilişkilerinin incelikli diliyle tanımayı öğrendik ya birbirimizi Yıkansam, Yıkansam, Hep o güneşlerle yıkansam... Dişleri tenime geçse yaz rüzgarlarının İzine pek rastlamasam Ama kalbini sert ve serin tutan bir denizciye Bunu bir daha sorsam, Ne çıkar bir daha sorsam? Sonra hiç konuşmasam, Hiç konuşmasam.... Ve bu yorgun, Bu üzünçlü yüreği Benim değilmiş gibi, Benim değilmiş gibi Kimse görmeden, şöyle bir yol kenarına bıraksam? Bir katkısı yoksa da mutluluğumuza, Biliyoruz ya artık hayata ilişkin pek çok şeyi Bir anlam katmadan kendimizce Bir çaba harcamadan... Kolayından...hazır...ezbere... Kendi insanlığımı, Kendi haklarımı unuttum. Hayatımı başkalarının saadetine vakfettim Kendimi, kendi ihtiyarımla, en basit emellerden mahrum ettim... Biliyorum ki bir şeyi pençenize taktınız mı, bırakmayacaksınız Onu er geç nasıl olsa koparıp alacaksınız Böyle olduktan sonra, niye kendimi de, sizi de beyhude yere yorayım? Derler ki: Aşk, birine seni yok etme kudreti verip, bunu kullanmama hususunda ona itimat etmekmiş. İnsan kendi halini bilmeli, Elde edemeyeceği bir şeyi mümkünse istememeli Mümkün değilse, bu arzuyu gönlünde gibi gizlemeliydi... Ben bir kan gölüyken, İçimde seni doğduğumu sananlar olmuş Buzdan yapraklarında, gençliğim bir çiçek gibi soluyor Ben her şeye rağmen, insanların gönüllerini kiraya çıkardığı bu çağda, Bir gönülün bir gönüle yeteceğine inanıyorum.’ Olur ya, belki bir gün kalbimi kırmayan birine denk gelirim diye yaşıyorum.