Ada- Amilcar Cabral/ Ayrılık Öncesinde Veda- Agostinho Neto

Anne, Sen uykudayken, Rüzgârla kırbaçlanmış, türkü söylerken Bizi kuşatan sular, ezgisini yitirmiş Şarkıların sesinde yaşarsın Ada, Senin tepelerin ve vadilerin, zamanın geçtiğinin farkında değil. Onlar düşlerinde kaldı-çocuklarının düşlerinde Esmekte olan rüzgârların, Ve uçmakta olan tasasız kuşların. Ada: Kızıl dünya biçimlendirdi sonsuzluğu! Taş kalpli yeryüzü Taş bir sözcük düştü, parçalandı henüz yaşayan göğsümde. Zararı yok, ben zaten hazırdım. Gelirim bunun da üstesinden Belleği sonuna değin öldürmek gerek, Ve yaşamayı yeniden öğrenmek Taşlaşması gerek ruhun İşte…Yazın hışırdayan sıcak soluğu, bayram gibi sarıyor pencereyi. Ben çoktan sezmiştim bu aydınlık günü Ve boş evi Öldürdüler evlatlarını senin Ve sabretmeyi öğrettiler sana. Ve umut bağlayıp göklere, acı çekmeyi öğrettiler sana Fakat senin evlatlarının, daha başka oldu yazgısı Çatladı sabır taşı, Ve Çatladı tohumu acının Ve, öfke ağacı fışkırdı ondan Ve göklere bağlanan umudun sonu geldi Umut biziz, kendimiz! Biz ki, dünün köleleri; Biz ki, aç her zaman, Her zaman susuz, Biz ki, aydınlıktan yoksun; Kör Ve bildiğimiz tek okul, onların buyruğu Korkardık yürümekten toprak üstünde Sana biz, "anne" diye seslenmeye korkardık... Mesele şu ki, arkasından hiçbir şey olmaz. Bulut ne biçimini ne rengini değiştirir. Yağmur ne yoğunlaşır, ne durur. Yol üstünde zincir şıkırtıları, Kuşların şarkısı, Ormanların ıslaklığı altında, Ateşler, Çimende ateş, Aydınlığın ahengi, Rengin ahengi, Sesin ahengi, Hareketin ahengi, Anneciğim, yurdum! Şimdi değiştik artık... Kendimiz kurtardık Yaşamdan korkmuyoruz Bu, ölümden de korkmuyoruz demektir. Biziz umudu... Ve bizim savaşımız sana mutluluğu getirecektir!