Ada Şiirleri-Melisa Gürpınar

Kaç ölçek kim bilir gözyaşı borcum birikti geleceğe Duyuramadım sesimi hiç kimseye, Hiçbir iklimde. Mademki yalnızlık hep vardı derim, Keşke ilk yaratılan ben olsaydım dünyada Ve uçurumun dibindeki adsız bir çiçek gibi, Aşkı ilk yaşayan da ben olsaydım sudaki gölgemle baş başa İnceliği kim kime öğretti bilinmez ama, İncitmemişlerdi birbirlerini bakışlarıyla sonuçta Ne olurdu sanki ilk sözcüğü ben haykırsaydım sağır kayalara? Sesimin yankısı bir yanıt verirdi belki bana. İlk ölen ben olsaydım, doğduğumu sanarak bir başka aydınlığa? Madem çok küçüğüm Yok gibiyim aslında, Keşke ben, Zaman olsaydım, İçime evren dolardı gözlerimi her açışta boşluğa Yetmedi suyun Derenin Irmağın Çatlayan kalpleri Yetmedi Yetmez öyleyse benim de kalbim! Yetmez deniz olmaya! Sen gündüzü ve ışığı seversin, Ben akşamı ve geceyi. Sen sabah gündoğumunda ve gündüz yazarsın Ben akşam gün batarken, Ve gece yazarım Demiştik ya, farklı iki dağdan aşağı inip, ovada buluşmak gibi Herkesin dağı kendine göre güzel, Herkesin dağının karı daha ak. Dağların karını mendile sarıp eritmeden, düz ovada paylaşmayı öğrenmek gerek derim Anlamasan da olur Kimse anlamasa da olur Gerçek hürriyet budur Ben anlıyorum Anlatamasam da olur Her evde kitaplar asılıydı Okuyan kimseyi göremedim Okusa da, anlayanı görmedim Saptım kendime Hayırlar, Nakışlar, Kusurlar işledim Ay denize düştü, ben ıslandım Merakla sustum Belki susmak mavidir diye İlmektir boynumdaki Ama ben kimsenin kölesi değilim Tarantula yazdılar diye göğsümdeki yaftaya, Tarantulaymış benim adım diyecek değilim Yüreğime gömülü camdan bir güldür özlem Işığı görünce başı dönen öylesine incinmiş bir güldür ki, Yapraklarını içine katlayarak gizlenir güneşten Sen çıkardın utancını duvara astın Ben masanın üstüne koydum kuralları Sonuçta kendini nasıl seviyorsan, Öyle öğretirsin başkalarına seni sevmeyi Varamayacağın yerlere de git düşüncelerinle korkma Düşünmekle yitirmez kendini insan Bilgiyi ağır bir yük gibi değil, Hava gibi çekmelisin içine kolayca Ve yorgun bir anında sırtını bir şeye yaslarsan, Yaslandığın bir insan mı Bir ahlat ağacı mı Ot bir minder mi, Yoksa bir kaya parçası mı iyi tanı İnsanın içine gireceği en iyi beklentinin, en kötüden sakınmak olduğunu biliyorsun Biliyorsun, Gerçek acıtır Ama sırlar öldürür Olağanüstü bir varlıksın Bilmek istediğinden daha azını bildiğin gibi, Bildiğini düşündüğünden daha fazlasını da biliyorsun Biliyorsun çünkü, Yumuşak sertten daha güçlüdür Su kayadan daha güçlü, Sevgi zorbalıktan güçlüdür Dünyada bir başına olmak şaka konusu yapılmaz, biliyorsun Aktığın nehir nereye taşır seni? Nerede kalır incelmiş kumun? Kıyıya vuran dalga arınır mı senden? İnsana en çok şiir yakışıyor, Yeryüzüne yağmur, Gökyüzüne mavi İnsana vefa yakışıyor, Yüreğe sevda Gözlere haya En çok yaşamak yakışıyor, İnsanca, Sevdaca, Duruca...