Adı Konulmamış Yalnızlık Hikayesi- Serkan Bol/ Bugünlerde Bahar İndi- Yaşar Kemal/ Eve Döner İnsan Hep (II)- Ali Bayam

İşte bundandır Bu kalıba uymak için benden törpülenenler Halbuki ben her seherinde ilk kez aşık olmazdım Hatta bakardınız Karşı çıkmışım insanların gündüz gözüyle öldürülmelerine Beni öldürmeyen şey, beni hissizleştirir... Beni hissizleştiren şey de, muhtemelen seni öldürür İşte bunun için bir gün anlam kazanır diye, peşin sıra dökülen göz yaşları bunlar Ağla..Erkekler de ağlar, bilirsin Bense, Koca boşlukta yer bulamayan yıldızlardan, gece düşündüklerimi süsledim Hüngür hüngür ağlayarak kurduğu cümlenin, kimsenin gönlüne değmemiş olmasının ne demek olduğunu bilenlere, Gırtlağındaki söylenmemiş o cümlelerle eve dönenlere, Bir kurşunluk ihtimale tutunanlara.... Evin içinde, evsiz hissedenlere...-Bir acıyı ev bilince, eve döner insan hep.- Söylenebilecek her sözcüğü söylemiş olmanın talan ettiği bir an var. Susmanın yedi bıçak yemiş kadar can yaktığı bir an. Şimdi her şey satılık tanrılara Gölgeme değen yabancı bir elin soğukluğunu hissediyorum. Ne zamandır böyleyim bilmiyorum. Geleceğe yol almaktan korkuyorum. Çırpınıp çırpınıp çıkamıyorum içimdeki dehlizden. Mucizesini arayan kanatlarım kırık... Kim bilir! Yaşamak belki de böyle bir şey Bazen bir fanusta, Çoğu zaman ateşin içinde bir kıvılcım. Yanmak...Hem de ne yanmak, Kor alev oluncaya kadar, Kül oluncaya kadar yanmak. Çünkü kendimi sıyırdığım dünyadan, bana şarkılar bile kavuşmuyor artık Çünkü yaptıkları şeylerden biri bu. Seni öldürmeye zorluyorlar, kendi içinde. Umut kuşunu kurşuna dizen herkes, haindir. İnsanın umudunu incitenler, katildir. Bu yüreğim-söylenmemiş bir şarkı Bu gönlüm-merkez'kaçına tutulmuş kendi dünyasının Bu izle- benim saatlerden, saatlerin benden öğrenebileceği şeyler önemini kaybetti İfademi görüyorsunuz ya, bulanık sözlerden hazırlıyorum Çünkü bilmek başka acı... Acıttı, ama kanamadı...Kanasaydı geçerdi. Kanatmadı. Bak, ben kıl payı kaçırılmış her şeyin arkasında bıraktığı o hüzünle izliyorum hep etrafı Dünyanın tüm denizleri gözlerindeymiş de, bir ben bakamamışım Bak ben, tüm otobüslerin içinde senin olmayışına ağlıyorum. Bak ben, gittiğim her yerden sana dönüyorum, ama en çok sen yoksun. Ben şimdi, emek vererek büyüttüğü her şeyin zayi olduğunu gören herkesin yerine ağlıyorum. Ama bu insanlar böyle kör kalmayacaklar. Böyle aptal, böyle merhametsiz, böyle taş gibi sağır ol­mayacaklar. Bir kıraçta kuru dala ''Belki'' sularını salıp, yeşerir de, Al yemişler verir diye umdunuz mu? Ardı sırsız aynalara, Yalnızlığı silmek için, bakıp bakıp karşınızda, Karanlığı buldunuz mu? Aykırı isteklerde seslerin, sessizliği silip süpürdüğü odalarda oldunuz mu? Siz hiç, duyarsız insanlara Şiirler sundunuz mu?