Adsız Çiçek, O Geçerken Ne Yalan Söyleyeyim Şuramda Bir Ağrı Duydum- Edip Cansever/ Odanda Tek Başına- Cezmi Ersöz

Rengini dünyaya ilk defa sunan adsız bir çiçek gibi parlıyorsa gözlerim Yalnız sana yazıyorum bu şiiri İstersen bir şiir gibi okuma... Çünkü her yıl yeniden yazacağım Soğuklar başlayınca havalanıp, millerce yol kat ettikten sonra Güneyi tadan bir kuşun sevinciyle... Ve yazmış olacağım bir de Her dönemde her çağda Sevdanın kendine özgü diliyle 1912 miydi, 1952 miydi? Güneşli bir öğle miydi? Çiçekler gölgesiz miydi? Ellerim kirli miydi? Neydi Çiçeklere su mu serpiyordum, bir karanfil çok mu uzaklardan gelmişti... Bilmem ki? Benim bütün yaşamımda hep karanfiller olmuştur Her zaman hatırlarım Sanki bir karanfilden sürekli doğmuşumdur Kaç yıl önceydi, şimdi unuttum O zamanlar sokak sokak dolaşırdım Çiçek alanları iyi bilirdim Ben artık her şeyi artık unutuyorum Ama o geçerken ne yalan söyleyeyim, şuramda bir ağrı duydum Ağrı da değildi belki, hani, nasıl gövdemi yeniden buldum Acılar acılara eklenince ağırlaşıyor, Gövdem de ağırlaşıyor, Biz kocaman bir demet karanfil oluyoruz Şu üstümdeki boşluk kadar bir demet İlk kez acı çekmeden özlüyorum seni... Yıllardır ruhumun gurbetinde yaşamaktan tükendim Kendi yaramı görüp, ona sarılamadığım için, ondan akan kanla yıllardır zehirleniyorum Yıllardır senin yanında, ama senden çok uzakta kalmaktan sevgim acıyor Birlikte yarattığımız bu hayattan kopuk imgeyi bırakıp, kendime doğru yürüyorum Hayatı ve seni, buradan seyrediyorum Odandasın ve tek başına dans ediyorsun.... İyilik ve sevgiyle gülümsüyorum Seni sevip hissetmem için, seni sahiplenmem gerekmiyor Oradasın ve varsın işte Nereye gitsem, içimde hissediyorum seni... Hayatın bütün renkleri yüzünde...Odanda tek başına dans ediyorsun... Evet, hayat karanlık, acımasız, sıradan, incitici; ama gerçek... Ona dokunabiliyorsun... Sana ulaşamadığım için duyduğum kaygı ve pişmanlıklar bana ait değildi Çektiğim acıysa, yıllardır sakladığım yaraları biraz daha gizlemeye yarıyordu Oysa hayat çok basit sevgili... Bunu bir anlayabilsek her şey çok farklı olacak. Ve hayatın o basitliği içinde saklı derinliği, vazgeçilmezliği... Bir gün kendimi inkar etmeye karar verirsem, bunu sadece kendim için yapmalıyım. Mükemmellik senin olsun...Kutsallık senin olsun. Bu aşk beni tutuk, ezik, korkak biri yaptı. O an anladım ki, fırından aldığım ekmeğin sıcaklığı, bu aşktan daha kutsaldı. Yüzümü ısıtan mütevazi güneş, evlerine ekmek götürdüğüm çocukların sevinci, çay bardaklarındaki kaşık sesi daha kutsaldı. O küçük mutluluklar, o eksik, o kanaatkar doyumlar daha kutsaldı... Doğanın bana verdiği bu ödülden çıldırıp yitmemek için İki insan gibi kaldım... Birbiriyle konuşan iki insan.