Ağıt- Nikolay Alekseyevich Nekrasov

Yanar döner kalemler, yazıyor bir düzüye, "Halkın derdi, konusu artık eskidi" diye; Bu zamanın şairi unutmalıymış onu, Kanmayın sakın; hiç eskir mi bu konu? Ah keşke eskiseydi, cennet olurdu her yer Kendileri gülerken, halkın çektiklerini, Güçlülere anlatır, uyandırır hepsini, Gözlerini boyuna millet üstüne çeker, Şiir bundan daha iyi neye hizmet eder? Bağışladım millete elimdeki sazı ben, Savaşta bütün erler düşmana saçmaz ölüm, Ama herkes savaşır. Hayat, savaştan doğar. Altın buğday biçen kız, güler, türkü söyler mi? İhtiyar rahat rahat tarlasını sürer mi? Yiyecek götürürken çiftteki babasına, Gülüp oynar mı çocuk çayırlarda bir başına? Ses verir mi oraklar, hışırdar mı tırpanlar? Kafamı kurcalayan daha nice soru var... "Son yıllarda kimbilir köylünün binbir derdi, Hiç çekilmez mi oldu, yoksa biraz dindi mi? Sürüp gider mi böyle bizde kölelik yine? Çıkar gelir mi dersin bir gün onun yerine? Hürriyet, köy kızının sevinçli türküsünde, Yaslar mı? bürür yoksa bu türküyü o gün de?" Artık hava karardı, yapayalnız kırlarda, Hayallerime dalıp, yemyeşil çayırlarda, Akşam serinliğinde düşünceli gezerken Bir ezgi, perde perde dalgalandı içimden; Canlandı bu ezgide demin düşündüklerim Köylünün emeğine başarılar diledim. Onu çiğneyenlere hep lanetler yağdırdım Uğuldayan türkümü vadiler de tekrarlar, Yankısını çınlatır Orman karşılık verir, tabiat beni anlar, Ama asıl türkümü söylediğim biri var, Millete sundum sözde bütün şiirlerimi, Yazık ki dinlemiyor, anlamıyor o beni.