Ağrı- Didem Madak

Sonbaharların kralı gelirmiş meğer İstanbul'a Akut, alevlenmiş kronik bir sonbahar gibi bakıyordu Ben, kırmızı bir yaprağı oynuyordum esas kız olarak Uçuşuyordum, uçuşmakmış meğer benim anlamım Ben bunu geç anladım. Senin için şiir yazacaktım İstanbul İsmini ''ağrı'' koyacaktım. Oysa bir şiir niyeydi sanki? Yer, içer, sevişir miydi sanki bir şiir? Ismarlar mıydı mesela bir şiir insana? Fotoğraf çektirebilir miydi mesela hipodromda? Bir şiir uyur muydu kuş gibi, başını alıp da kanatlarının altına? Oysa bir şiir neydi sanki? Bir şiir seni bu kadar sever miydi sanıyorsun? Bağırdım sokaklarına kartondan postlar sermiş ayyaşlara Bana kerametinizi gösterin Keramatinizi gösterin bana! Bir dikişte içtim bir şişe, Yıldız komasına girmek istiyordum, İstiyordum, dolunay çarpsındı beni Sen beni hep bir şiir sanıyordun İstanbul Oysa çakmaktaşları gibi kıvılcımlıydı gözyaşlarım Ağlamaktan kızaran bir örnek burnum ve gözaltlarımla Bu şiiri ben, bir yangın vaziyetinde yazdım Kırmızı, elips çerçeveli gözlüklerin vardı "Yoktu" deme vardı, biliyorum. Bir Akdeniz gecesinde Ay'ı alaşağı ettim de Bir elim hep cebimdeydi Sonra da yürüye yürüye, şehrin arka sokaklarını geze geze ben bir başıma Düşlerimi yiyip bitirdikten sonra geldim Kimselere görünmeden geldim Simsiyah oldu gözlüğünün çerçeveleri, Yine de aynı şarkını söylüyordun yıldızlara bakarken Oysa ne sabahlar olacaktı... Sarı sabahlar, mavi sabahlar Sanki bunlar çok ta umurundaydı. Değildi, biliyorum. Kimin umurunda ki batan güneşin anlamı? Yıldızların çiçekler gibi günden güne solması Hangimizin umutsuz şarkısındaydı? Bir bir topladılar. Söyledikleri sözleri yazdılar, gördükleri gözlere baktılar. Geçen yılları, savaşları ve ölenleri hesapladılar Yok yapacak Bir şey, biliyorum. Değil mi? ama biz hep biliyoruz bunu Çürümek, yok olmak, yeniden doğmak... Hiçbir şey anlamadık biz bu işten -belki de zaten hep öyleydik- Şimdi bırak sana eski günlerimi anlatayım Kapıma gül bırakan adamları… Ben de icabında bir hafıza mağduruyum Bir şiir sana bunları söyler miydi sanıyorsun? Yağmurlarında yıkanan kırmızı banklarına baktım Bütün allar, bir gün solarmış ben bunu geç anladım Ağrı neydi? Neremdeydi, neresiydi ağrı? Kim bana kalbimin menzilini soracaksa sorsun artık… Ağrıdurmadanağrıdurmadanağrıdurmadan Ağrı benim, durmadan doruğuna tırmandığım meğer yüksek bir dağmış. Üstümü ara Cebimdeki şiiri usulca kaydırayım senden tarafa Ellerimi de kaldırdım bak Hazırım, tutkumu tutukla. Şiirsizim Bu şiir senin ismini ağrı koyar mıydı sanıyorsun İstanbul? Bunları ben diyorum. Evet, aynen böyle diyorum.