Ağustos- Hasan Hüseyin Korkmazgil

Yüreğim sızlıyor, bu roman iyi bitmeyecek Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum... Hep böylesi havalar besler fırtınaları Korkarım bu mavi ışık çabuk sönecek Duymazdım durgun suların bezgin türkülerini Alışmak, ölümün bir başka adıymış, bilmezdim Bir yangın sonu yorgunluğu yakıyor avuçlarımı Bir rüzgar, kulaklarımdan hiç eksilmiyor Esirgenmiş bir dünyada müthiş yalnızım Ben, mısralarımı kerpiç gecelerinden çekmişim Beş numara lamba kaderi var mısralarımda benim Yitirmişim yıldız ışığında dost çizgileri Deli çizgi, gözlerimi kör etmiş, kör etmiş, kör etmiş Göçmüş kıtalar üstünde kuşlar dönüyor, garipsi Gök mavisi bir türkü dolanmış yüreciğime İnsan demişim, kitap yüzlü insanlar demişim Ben böyle değildim Böyle uysal ve kırılmış değildi şiirlerim Rüzgar gibi, ağustos geçti ellerimizden Meyveler bizi bal renkli günahlara çağırıyorlar Bir yanda yaşanmamış günlerin hırsı, Bir yanda boşa geçen gecelerin acısı, Göçmüş kıtalar üstünde, kuşlar gibiydik Her gören didik didik bizi denetliyordu Biz kendi derdimize düşmüştük Yine ağustos gelse, el ele versek Yeni yoldan geçsek, güneşin bahçeleri emzirdiği saatte Yine ağustos gelse, kovulsak cennetimize Issız bahçelerden geçsek, unutulmuş sokaklardan Çocuklar mavi mavi gülüşüp kaçışsalar, Bir masal dinler gibi sessizliği dinlesek, Kendimizi dinlesek, köklerin çığlığını Yere batan şehrin tek yalnızıyım Yüzyılın ağrısını, anlayarak çekiyorum Düşün ki, coğrafyanın en güzel yerindeyiz En güzel günlerinde gençliğimizin Beterin beteri var diyenlere inanmıyorum, İstesek, cenneti kurtarabiliriz Ben bir ışık için tepmişim rahatımı Bu güleç yüzlülerin ,bu acı türkülerini Bu yoksul yerleri, anlayarak seviyorum...