Ah'lar Ağacı- Didem Madak

Muhabbet kuşumuz öldü Arkasında uçuşan tüyleriyle mavi bir sonbahar bırakarak Biliyorsun, Ölüm, mavi boş bir kafestir kimi zaman Acıyı hangi dile tercüme etsek, şimdi yalan olur Pollyanna Uyuyamadığım gecelerin sabahında Gözaltlarımdan mor çocuklar doğardı Mor çocuklarıma ninni söylerdi sabah ezanları Fırtına ters çevrilen şemsiyelere benzerdi duaya açılan avuçlarım Avuçlarıma kar yağardı Kaç kere avuçlarımda mahsur kaldım. Ülkem olmayan ülkemi, Kayboluşumu aradım Birlikte yere inebileceğim bir dost aradım Uyuyan ve acılı yüzünde kardeşimin, Bir şiir aradım. İnsan kaybolmayı ister mi? Ben işte istedim Böyle yaşanamaz derdi Bir başkası olsa Birkaç kış geçti Ben hep mahzun kaldım Işıktan bir kelepçe istedim yüz görümlüğü olarak Secde eden alnımı, Şarap içen dudağımla öpmek istedim Dizlerimde ve dirseklerimde nasır tutan arayışımı, Beyaz bir merhemle ovmak istedim Beyaz, bir günahtır aramak kimi zaman... Yüreğinde taşıdığın kadardır sevgi, Yüreğinin aldığı kadardır belki Biri için dünyalara bedeldi, Ya da minik bir serçenin göz yaşı gibi... İtiraf etmek gerekirse Kalbimde söndürülmüş birkaç sigaradan kalan kül, Yetmezdi yeniden doğmaya. Sözleri tekrarlayarak yok eden çocuk gibiyim Acı çekmeyi öğrendiğimde ismimi de öğrendim Hiçbir bulmacayı tamamlayamadım Bir kediyi okşasam, ellerim yumuşardı Fırfırlar olmalıydı oysa hayatımın kenarında Pollyanna Kırmızı puanlı bir şiir olarak uyumalı, Mor puanlı uyanmalıydım Pişman olmamalıydı orada olmalarından yeşil farbelalarım Bir çingenenin çıkardığı dil olmalıydı şiirlerim Şiir şiir olalı böyle şiirsizlik görmemişti Ne istediğini bilmekten, Ve her şeyi isteyerek yapmaktan bahsediyordu herkes Oysa artık hiçbir şeyi isteyerek yapmayan, Gününü değil, Kökünden sökülmeyi bekleyen bir ağaçtım Bir ağaçtım Ve diyordum: Elbette yalnızlık kapacak ormandan ayrılanı Elbette bitmeyecek hiçbir şey Elbette ortasında kalacağız her yerin Ama istemeye istemeye büyümüş bir ağaç, daha ağaçtır Biri beni bulsun diye beklemediğim yeryüzü, daha yeryüzü Yaslanamadığım dağları yıktım Kendi ördüğüm duvarları yıktım ''Burası evim.'' dediğim yeri yıktım Koyduğum kuralları yıktım Yeni bir ben yarattım Kimse oraya değemeyecek Sana bu son mektubu, Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için yazıyorum Pollyanna Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak.