Ah'lar Ağacı- Didem Madak/ Gelmiş Bulundum- Edip Cansever/ Aeden- Akilah Azra Kohen/ En Büyük Hazinemiz Aklımızdır ( Tehlikeli Oyunlar)- Oğuz Atay

Sana bu son mektubu, Artık senden mektup beklemediğimi söylemek için yazıyorum Son şiirini yazmaya cesaret edememiş bir şair olarak Kim demiş ki zamanla gül solar ? Bülbül hiç yorulur mu türküden ? İşte şu yağmurlar, İşte şu balkon, işte ben İşte şu begonya, İşte yalnızlık İşte su damlacıkları, Alnımda Kollarımda İşte yok oluşumdan doğan kent Hiçbir yere taşmıyorum Kendime sızıyorum yalnız Ben dediğim, koskocaman bir oyuk Koltuğun üstünde, Aynadaki yansıda bir oyuk! Yaşamayı tersinden kolluyorum sanki... Yetişip öne geçiyorum sık sık Sözgelimi, Bir iki saatte bitiyor bir mevsim Sanki sonsuza kadar öyle annemlerle, Babamlarla yaşayıp gidecekmişim gibi gelirdi. Hani nerede? Bazen düşünüyorum da, Ne oldu, Ne zaman oldu da, bu ev böyle boşaldı? O anasının kuzusu ufaklık, Ne zaman böyle yapayalnız, Sarhoş bir adam olarak kalakaldı? Babam zamanında derdi ki, bu kadar iyi olma. Sen bu kadar iyisin diye, evrenin bir yerinde birileri o kadar kötü olmak zorunda kalıyor. Evrenin tek sorunu denge... Sözleri tekrarlayarak yok eden çocuk gibiyim Sevinçli bir kalp, Sevinçli bir çocuğa benzer Koşmak ister Salıncağa binmek ister Göğe yükselip uçmak ister Kendinden başka bir şey vermez Ve kendinden başkasından almaz Bizi açken yutarlar, Doydular mı kusarlar. Bilirim Kim bir şairi kırsa, Şair gider uzun bir dizeyi kırar mesela Bilirim Kim dokunsa şiire Eline bir kıymık saplanacak Bilirim Kırılmış dizeleri tamir etmez zaman İnsanlar neden yalnız? Çünkü yeterince şans vermiyoruz. Biri bize vermiyor o şansı Biz başka birine vermiyoruz Bu bir kısır döngü işte. Hiç yakalayamayacağın bir yalanın peşinde, kendinden kaçıp duruyorsun Sonra bir otobüse biniyorsun Otobüs seni kaçtığın şehre geri götürsün diye Kuzu kuzu biniyorsun o otobüse... Ayakların geri çekiyor sanki seni... Beynin ise başka yere