AI, martwi artyści i nowe ciało sztuki

Sztuka weszła w moment, w którym artysta nie zawsze pracuje sam. Coraz częściej współtworzy z algorytmem, systemem, który analizuje tysiące obrazów, stylów i decyzji, a potem generuje coś nowego, na granicy inspiracji i kalkulacji. To nie jest już tylko narzędzie. To partner, który uczy się na bazie danych, muzealnych archiwów, prywatnych kolekcji, cyfrowych śladów pozostawionych przez innych twórców.Równolegle pojawia się coś jeszcze bardziej niepokojącego: nekroart. Projekty, które „ożywiają” styl zmarłych artystów albo generują nowe dzieła na podstawie ich dorobku. Van Gogh malujący po śmierci. Picasso, który nigdy nie odkłada pędzla. To brzmi jak science fiction, ale już się dzieje, i rodzi bardzo konkretne pytanie: czy to jeszcze kontynuacja twórczości, czy już jej symulacja?Między robotycznym ramieniem a plikiem danych, między żywym twórcą a cyfrowym cieniem, sztuka zaczyna zmieniać swoje definicje. I może pierwszy raz od dawna nie chodzi o to, co powstaje, tylko kto, albo co, ma prawo powiedzieć: „to jest moje dzieło Get full access to Art Perspective Podcast I Dorota Szarnowska at artperspective.substack.com/subscribe