Akdeniz Yaraşıyor Sana-Can Yücel/ Baba-Hüseyin Erdinç/ Sabah Uykum-Ahmet Batman/Korkuyu Beklerken (IV) - Oğuz Atay

Akdeniz yaraşıyor sana Yıldızlar terler ya, sen de terliyorsun Aynı pırıltılı burun kanatlarında hiç dinmiyor gece Köpekler havlıyor uzaktan Denizi tokmaklıyor balıkçılar Bu sesler işte, sessizliğini büyüten toprak O senin sardunyalar konuşurken sessizliğini Hayatla yattık dün gece Kekik kokuyor ellerim hala Elimden düşmüyor mavi kalem Ben, senden öğrendim deniz yazmayı Bunca yalnızlıklar, bunca yokluklar benim işim değil Bu çirkinliği ben yaratmadım Neydi beni böyle sinirli yapan şey? Elimin titremesi, Bir bardağa şekeri dökmeden koyamamak. Neydi beni tedirgin eden gerçek? Hep mi böyle olacak? Elimde tuttuğum kaşık sallanacak mı? Neyin havası bu üstüme sinen? Konuşamayacak mıyım karşında? Gölgende kayboluyorum, Üstümde ağırlığını hissediyorum. Herkes ters bana. Sıkışıyorum, daralıyorum masada Uzandığımda titriyor yine ellerim, Ürküyor yüreğim, söyleyemiyorum. Hepiniz aslında terssiniz bana Ya da tam tersi. Bir an önce özgür olduğum sokağa koşmak istiyorum. Sevemedim pazar kahvaltılarını, "Olmaz olsun" derdim için için Yarı aç, yarı tok kalmayı o sofrada öğrendim Hiç bir zaman tok kalkmadım hiç bir masadan. Bilinçaltımın oyunu mu bu, bilemedim. Çokta sorgulamadım zaten. Senin daha elimden tutup,bir kez götürmediğin denizde kulaç atmayı öğrendim. Sana yabancı bunlar...Görmedin hiç. İş çıkışı oturduğun, uzandığın koltuktan ibaretti yaşantın Ve ben büyüyordum Herkese, her şeye, meydan okuyordum. Evde senden korktuğum kadar sokakta korkmuyordum Misafir olmaya başlayınca sana, Seni daha da tanır oldum Sevmeye başladım. Biliyor musun? Yemek yerken, kafamı kaldırıp seni izlemeyi sevdim. Kördüm, bilendim Sen yoktun, ben yalnız kalmayı öğrendim Acıya duvar gibi durmayı öğrendim Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi köksüz, bağsız durmayı öğrendim... Bende sevmediğin ne varsa, senden türedi Şu karanlık bakışlar, Şu dudaklarımdan çıkan iğrenç sözler besbelli senin eserin Ne buldumsa, sende buldum kötülükten yana Ne öğrendimse senden öğrendim Çok uzundu yol, koştum durmadım. Aldırmadım yağmura... Aklımda seni kaybetmek vardı. Bir insanın sabah uykusu kadar sevdiği birini kaybetmesi. İşte alışılabilir bir şey değil bu. Senin bir daha olmayacağını söylediler, inanmadım. İnanmak...En zoru işte... Vazgeçtiysen, Hep sağanak yağışlarımdan.... Vazgeçtiysen, Bitmek bilmez kışlarımdan.... Şimdi onu nasıl inandırabilirim bütün bu süreyi onunla birlikte yaşadığıma? Onu unutmuş gibi yaşarken, onu düşündüğüme? Anlamaz...Görünüşe kapılır, anlamaz. Ona tek bir cümle söyleme şansım olsaydı, bana hissettirdiklerini, yaşattırdıklarını, her şeyden önemlisi onsuz da üstesinden geldiğimi uzun uzun anlatmak yerine ''Artık canım yanmıyor..'' derdim. Canın yanmıyorsa, hissetmiyorsun demektir. Ve hissetmemek, nefret etmekten bin beterdir.