Albrecht Dürer – Adam i Ewa (rycina)

Idylliczna scena ukazująca pierwszych rodziców w ogrodzie rajskim to tak naprawdę pretekst dla artysty do zmierzenia się w tym miedziorycie z tematem proporcji ludzkiego ciała. Proporcji potraktowanych naukowo, na sposób, w jaki do sztuki malarskiej podchodzili artyści Italii. Dwie muskularne, rzeźbiarskie postacie Adama i Ewy umieszczono na tle lasu w otoczeniu zwierząt, które pierwotnie nie stanowiły dla siebie zagrożenia. Pokusa trwa, cała przyroda nie jest świadoma tego, że sytuacja za chwilę się zmieni, tylko napięta ręka Ewy i dłoń, w której chowa ona trzymany owoc znamionuje niepokój, który wdziera się w tę pierwotną sielankę.