Aleluja, lëvdoni Perëndinë Psalmi 150:1

Psalmi 150 – Jeta që Lëvdon ZotinKy mësim trajton rëndësinë e Psalmit 150, i cili shërben si përmbyllja e Librit të Psalmeve. Pas 149 psalmesh të mbushura me të gjitha emocionet njerëzore (lot, ankesa, frikë, gëzim e dyshim), ky psalm final nuk kërkon asgjë nga Perëndia, por thjesht thërret për lavdërim të pastër. Fjala "lëvdoni" përsëritet 13 herë në vetëm gjashtë vargje.Mesazhi analizohet përmes katër pyetjeve kryesore:1. Ku lavdërohet Zoti?Kudo dhe pa kufij: Psalmi përmend dy vende: "shenjtëroren" (tempullin, vendin e afërt të takimit) dhe "kupën qiellore" (qiellin dhe gjithësinë e pakufishme).Lavdërimi si përditshmëri: Duke marrë shembullin e Davidit (i cili lëvdonte 7 herë në ditë) dhe të Apostullit Pal (i cili gëzohej edhe brenda në burg), lavdërimi nuk duhet të kufizohet vetëm brenda mureve të kishës, por duhet të shtrihet në çdo moment të jetës.2. Pse lavdërohet Zoti?Mësimi ndan dy arsye thelbësore të lavdërimit:Për veprat e Tij: Lavdërimi për mrekullitë, shërimet, përgjigjet e lutjeve dhe gjërat konkrete që Ai bën për ne.Për madhështinë e Tij (Kush është Ai): Ky është lavdërimi i pjekur, i cili nuk varet nga rrethanat tona. Duke cituar Profetin Habakuk, besimtari thirret të gëzohet te Zoti edhe kur "arat nuk prodhojnë ushqim", sepse karakteri dhe madhështia e Zotit mbeten të pandryshueshme.3. Si lavdërohet Perëndia?Me të gjithë qenien tonë: Psalmi rendit shtatë instrumente të ndryshme muzikore (trumpeta, harpa, daullja, etj.). Kjo shumëllojshmëri tregon se njerëzit kanë mënyra të ndryshme për të shprehur lavdërimin (me zë, në heshtje, me lot, duke u gjunjëzuar).Nga brendësia: Sipas vargjeve të Palit, lavdërimi i vërtetë nuk është thjesht një zë i jashtëm, por një gjendje e sinqertë e brendshme e zemrës.4. Kush e lavdëron Zotin?Çdo gjë që merr frymë: Në hebraisht, fjala për frymë është Neshamah, e njëjta fjalë që përdoret kur Zoti i fryu jetën Adamit.Frymëmarrja si dhuratë: Çdo frymëmarrje është një dhuratë e vazhdueshme nga Zoti. Përderisa marrim frymë, kemi tashmë një arsye për të lavdëruar, pa pasur nevojë të presim që rrethanat tona të jenë perfekte apo që të gjitha problemet tona të zgjidhen.Përfundim: Njeriu u krijua për të lavdëruar Zotin, ashtu si zogu u krijua për të fluturuar. Lavdërimi në vështirësi nuk është mohim i dhimbjes, por një deklaratë se, përkundër çdo gjëje, Zoti mbetet gjithmonë i mirë dhe i madh.