Alfonso Gatto, στον Πατέρα μου (μετάφραση:Σωτήρης Παστάκας)

ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ Αν γύριζες απόψε κοντά μου στον δρόμο με τους κυανούς ίσκιους λες κι ήταν πάλι άνοιξη, θα σου 'λεγα πόσο μαύρος είναι ο κόσμος και πως φωτίζεται απ' τα όνειρά μας και τις ελπίδες μας για ελευθερία για μας τους φτωχούληδες των ουρανών, θα ξανάβρισκα το παιδικό μου κλάμα και δυο χαμογελαστά μάτια , μαύρα μαύρα σαν γλαρόνια. Θα μου αρκούσε να ήσουν ζωντανός, θα 'ταν όνειρο ένας ζωντανός άντρας με τη δική σου καρδιά. Τώρα σαν σκιά πάνω στη γη η θύμηση της φωνής σου που έλεγε σε μας τα παιδιά:"Πόσο όμορφη είναι η νύχτα και που αγαπιόμαστε με τον αέρα να τρυπώνει στον ύπνο μας". Εσύ έβλεπες τον κόσμο να ξεπροβάλει νύχτα με πανσέληνο τους ανθρώπους να παν να συναντήσουν την αυγή.