Ama beni kontrol eden hiçlik duygusu büyük oranda sana dayanıyor...

Baba, Öylesine konuşmak için arıyorsun hep. Halimi hatrımı soruyorsun; derken, sessizlik, koca bir ömür gibi uzuyor aramızda. Sana en çok şunu demek isterdim: Seni bu hayat böyle yaptı, anlıyorum. Ayakta kalmak çok zordu senin için. Bana karşı sevgi dolu olmayı beceremedin diye suçlamıyorum seni. Sen kendinden kaçıyorsun. Aynada kendini görünce, Gözlerini, kendi gözlerinden kaçırıyorsun. Avucunun içinde tuttuğun kahvenin sıcaklığı, ellerini ısıtmaya yetmiyordu. Gözlerin, göğün ötesindeki evrenin en ıssız yerlerinde bir şeyler arıyordu. Sen benden çok daha dolu dolu ve sorunlu bir yaşam geçirmiş olsan da, benim şimdi yaşadıklarımla hiç karşılaşmadın. En iyi yıllarım uçup gitti. Seninle cebelleşeceğim diye, bütün güzel huylarım değişti. Sert, kaba, ürkek bir insan oldum. Genç, sağlıklı, gururlu, hayat dolu bir kadını, Boşluk içinde, can sıkıntısı ve korku içinde eriyip gitmesini görmek, hiç mi içini sızlatmadı? Daha başka ne söyleyeyim? Dediklerimden bir şey anlaşıldı mı, ondan bile emin değilim. Yaşadığım şeyleri yazarak, en büyük yanlışı kendime yaptım. Unutulması gereken her şeyi, tarihe not aldım. Bu günlükler, sence de fazlasıyla ceza değil mi? Her zaman yargıcı olduğunu iddia ettiğin bu davada, Sen de en azından büyük ölçüde, aynı derecede zayıf, Ve körleşmiş bir tarafsın. Ve benim yaptığım tek şey, Senin omuzunda ağlayamadığım için, yazılarımın omzunda ağlamaktı. İkimizin de ihtiyaçları epey farklıydı. Beni cezbeden bir şey, sende ilginin i'sini oluşturmazdı. Veya aksi olurdu...Senin için masumiyet olan, bende suçluluktu. Veya aksi...Senin için önemli olmayan şey, tabutuma çakılan son çivi olabilirdi Benim için sadece bir baba olarak fazlasıyla güçlüydün. Beni yerle bir eden şey, senin kılına bile dokunmaz. Sana masum görünen şey, bende suçluluk duygusu uyandırır. Ya da tam tersi... Seni hiç ilgilendirmeyen şey, benim üstüme son toprağı atabilir. Ama beni kontrol eden hiçlik duygusu büyük oranda sana dayanıyor. Empati kursan da, Anlayışlı olsan da, Kendini onun yerine defalarca koysam da, aklıma yatmıyor. Çünkü ben onun yerinde olsam, tüm zor şartlara rağmen, böyle yapmazdım. Kendime şöyle diyordum: "Abartıyorsun...Gençlerin hep yaptıkları gibi ufak tefek şeyleri fazlasıyla büyük istisnalarmış gibi duyumsuyorsun." Ancak daha sonra dünya hakkında bilgim arttıkça bu avuntuyu neredeyse yitirdim Baba. Ve anladım ki, birçok insan, sesini dışa duyuramadığı için, kendi içine ağlarmış. Sevdiklerini üzmemek için güler, Ruhları ölse bile, Onlar için yaşarmış. Babaya Mektup- Franz Kafka/ Kış Uykusu/ Süt ve Bal- Rupi Kaur