Angel

نظم تو نقش بر این کاغذ ریخت | نثر تو گنج بر این عالم ویخت این خدا بود که بر تو همه زیبایی ریخت | عالم از دیدن تو سخت به حیران گریخت شب وقتی که تو را دید پرید | جانی بگرفت و بر سپیدی نهید این سایۀ بی سایۀ شب روز بشد از دیدار | وای بر تو و این چشم خروشت ای نار برخیز و ببین چه کردی با دنیا | اینجا همه حیران تو اند بی پروا ! یک قلم برداشت خدا و صورت زیبایت کشید | زین پس این خورشید و ماه حسرتت باید کشید امشب تو همینجایی ای ماه دل افروزم | ای وادی دل نازم ای عاشقو هم رازم تو چشم نداری که او قله ای از نور است | تو دل که نداری وای این وادی تنور است وز سوی خدا گویم ای عالم این هستی | ممنون از این کارت ممنون ز تردستی در آخر این شعرم اسمت به زبان افتاد | گفتم که ای زیبا ، جانت به دلم افتاد میشه که مرا همچون برده به خود آویزی | ما منتظر جوییم ای خوشگلِ ِ زیبا رو ؟؟