Anne- Balkan Naci İslimyeli

Dün yorgun sana geldim anne, Sen evde yoktun Ama ışıklar içindeydi evin. Belli ki birini bekliyordun. Sanki fesleğenin dibine bırakılmıştı anahtar, Sanki kısacık geçivermiştin komşuya, Sanki her şey hazırdı geliyordun, Kapına ilişmişti o eski kokun, Silinmiş gibiydi tek tek yaprakları balkon çiçeklerinin, Bütün mutlu günleri duvarlardaydı Sevdiklerinin. Belirsiz bir korkuyla ezilmiş gibi, kadife koltuğunda oturuyordum. Issızlığında bu akşam loşluğunun, senden yaşlandığımı gizliyordum. Henüz sen gelmemişken geçtim banyoya, Yaklaşıp baktım sönen aynaya. Orada gördüm bütün geçmişimizi, Hatmi çiçekleriyle kaplı bahçemizi, O zamanlar başka türlü kokan güllerimizi... Tayin olduğumuz yeni kent yollarında, memur eşyalarıyla dolu kamyonumuzda, neşeyle rüzgarı elleyişimizi. Babamla kıskandığım bir güzellikte, ve herkesten ayrılan beraberlikle dans edişinizi... Ah anne, Bir an sanki geçen zaman Ve o zamandan bana yalnızca kalan Senin şefkatli elin alnıma dokunan. Bir zamanlar delikanlı öfkelerimle, Güzelliğini herkesten sakındığımdın sen. Neler anlatmak isterdim sana Bir gelebilsen... Dün yorgun sana geldim anne, Sen evde yoktun Ama ışıklar içindeydi evin. Belli ki beni bekliyordun.. İşte geldim, sarıldım güzel hayaline. Anne ben Hep yanında oldum...