Anneler Kaçar Gibidir, Büyük Saat- Turgut Uyar

Söyle, Ben saçlarımı kestirirsem ne olur? Bir başkaldırma, ancak saçlarından tutulur Herkes annesi sanır bir kısır yalnızlığı Oysa herkesin annesi aslında bir baruttur Eylül'den ürken, Temmuz şafaktan korkan, gece Dağları bölümleyen o babadan kaçan sudur Hatırla ilk ânı. Hiç görmediğim bir okyanus susmuştu Yanaklarında dingin bir uğultu, Dalgın bir akşam vardı bakışlarında. Zamanın ipi koptu. Hatırla her gün bir çalar saatle oynadığını Çalar saatler bir çocuğun uyanılacak uykusudur İnsan büyüyünce hayalleri küçülür mü? Soğuk iklimler, kırımlar akar gider derisinden Çalıp söylediği, öğrenip oynadığı bir tabuttur Anne saklanır, Baba koşar, günleri bölerler Anne de baba da parça parça bir geyik yavrusudur Hayat budur işte. Hep giden birileri olur. Ne yürek unutur, ne özlemler ölür. Birinin sırtı ince, birinin elleri kalın İkisi de bir gölün saygıdeğer komşusudur Durup bir sabaha bakarsın Ey hayalin sonsuz çalıştığı gölleri bölmek dönemi! Dersin ki, ayışığı kimin babası? Kimin oğlu o zaman? Sanki herkesin işi bir bölmedir, uzun uzun solunur Senin şarkın bir avcı borusudur, ormanları tutar Büyür, yankılanır, bir kale yıkıntısında saygıyla durur Ey en bilge ses! Bilirsin...her akşam nasıl öksüz, nasıl güçlükle olur Her akşam nerden baksan, yine de bir eksiği doldurur Babalar geri çekilir, anneler onlara teslim olur Kalbini neye doğrultursan ya onu bulursun ya da onun sınavını olursun Yüreğine bak, içinde saklanmış olan neyse, er ya da geç karşılaşacağın da odur Herkesin niyeti ne ise eline geçecek odur. Gerçek, sen neyin gerçek olduğuna inanmak istiyorsan odur. Saçlarımı hep kestim Tutacak kadar kalmasın dedim Çünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur Her bir oluş, sebeplere bağlanmıştır. Sebepleri değiştiren de ancak o'dur Gölleri bölümlediler ve sonra suya gittiler çoğu İşte ben hep böyle bildiğin gibi: Kaderi öpüp başıma koymuşum, Gülüşüm, oturuşum, konuşuşum... Yaşamaktan soğumuşum