Annem Yok Artık- Ataol Behramoğlu

Annem yok artık Beni düşünen kalbi yok. Bitti. Umutsuz olmak istemiyorum. Umutsuzluğun bir çıkar yol olmadığını biliyorum. Annem yok artık, yeryüzü çok gördü onu, Kalabalığın arasında kuş gibi çırpınan varlığını çok gördü Dalgın yüreğini çok gördü Bizim için çarpan, kaygılarla dolu yüreğini. Annem yok artık. Bu kesin. Gelinecek bir yere gitmedi. ''İşte geldim çocuklar.'' demeyecek ''Nasılsın yavrum?'' demeyecek Sobanın yanında oturup uzatmayacak yorgun ayaklarını, Sabah kahvaltılarının masası olmayacak artık, ''Yine gel'' demeyecek, Çıkarken ben kapıdan, çıkıp karanlığa karışırken, Yeni bir dönemi başladı ömrümün... Olmadığı dönemi... Onu yüreğimin üstüne nasıl bastırmak istediğimi bilemeyecek artık. Gençlik dönemleri bir şey anlatmıyor bana, Hayatım sürüp gidecek, Çocuklarım olduğunda onlara anlatabileceğim annemi sadece Fotoğraflarına bakacaklar, Biraz mahsunca bir kadın Küçücük tozlu pabuçlarıyla merdivenleri tırmanıp,kapımı açıp girmeyecek Hayatım rüzgar gibi akıp geçiyor, Uğultulu bir rüzgar gibi, akıp geçiyor hayatım.. Umutsuz olmamak gerektiğini biliyorum, Bu acımasız gecede, yazgı diye birşey yok İçinde yaşadığımız bu toplum öldürdü Çarpıntılarla hırpalanan yüreği, dayanamayıp parçalandı sonunda Şimdi toprak dolar gözlerine, artık istese de kımıldayamaz, Ama onun umutları, benim de umutlarım olacak bundan böyle, Çaresizleri korurken, annemi de korumuş olacağım biraz O dilediğince yaşayamadı ömrünü, Varlığını özgürce geliştiremedi Ama bütün insanlar, varlıklarını özgürce geliştirecekler birgün Ve annemi hiçbir zaman unutmayacağım Her ölüm kahramancadır, Ey benim yüreğim! Güç ver bana Ey hayat! Güç ver bana Anneme yaraşan şiirler söyleyim, Boşuna yaşamış olmasın o, Sonsuzlaşsın İçten, pürüzsüz dizelerimle.. Nasıl acı duyarsa bir mağara adamı, Nasıl çıkarsa ölçüsüz haykırışlar, Öyle bağırayım ben de, sonsuzlaşsın yüreğim, Bütün insanlara sevgiler taşıyacak kadar... Ve öylesine güzelleşsin ki her şey, Öylesine erisin ki yumuşak bir ışıkta, Öylesine bilgileşeyim, Öylesine sevgiyle dolsun ki kalbim, Ölürken annemleşeyim Biliyorum, var olmaz bir daha yok olan şeyler Umurumda degil... Ruh diye birşey de yok Ama gizli sevgiler bulunup çıkarılırsa Yüreklerinden insanların Çıkarılırsa karanlığından unutuşun- Yaşanmış olan şeyler Ve tek bir insan yüreği gibi çarparsa Bir günlük insanlık, Hiçbir şey yok olmamış olacaktır, Beni seven birileri olacak mı yine de... Gidip koşulsuz uzanacağım bir yatak, Saçlarımı okşayacak bir el, Şimdi, Yeni bir tanıma alıştırmalıyım kendimi, Şimdi , Ben kendimi düşünmezken bile, kim düşünür beni?