Annemle Konuşmalar- Suna Aras

Annem ilk defa, babamdan, ilk defa duyacağım iki dize söylüyor… Çok sıradan bir şey gibi Sıradan… Öyle gelmiyor hayır öyle söylüyor “Bir doğum muştusunun sevinci bu satırlar” diye ekliyor sonra… Meğer babam şairmiş! Acısı öyle yeşil duruyor ki yüzünde “Bir cezadır anılar insan hücrelerinde” deyince… Sanki biri beni yere çarpıyor Bir kepçe dolanıyor boğazımdan Geveleyip yutuyorum ağzıma gelen şeyi. Uzun bir sessizlikten sonra sabırsız “Sen doğmuştun, ben çocuk yaşındaydım Baban askerdi… Evet, hasretlik çoktu evet, Ama o zamanlar mektuplar gecikse de Sağ gidip ölü gelmeler yoktu.'' Çok uzak derdi, çok uzak İstanbul gönderirdi mektuplarında Kızkulesi, Sarayburnu, Martı kuşları Mektupların izi hala göğsümün arasında. Uzun bir yolculuğa çıkıp geri dönüyor “Elli yıl dile kolay, Dile kolay gelen her şey kalbe ağır geliyor” Deyip susuyor sonra. Belki iş olsun diye, şirin görünmek biraz “Bir bardak çay içimi kadar kısadır ama bu yolculuklar” diyorum içtenlikle Aramıza giren şey içimi titretiyor. Uzun kalıyor bende, ne çok uzun kalıyor Kaçacak yer bulamıyor gözlerim Bir tek cümle dönüyor içimin içlerinde: Hiç öyle değil diyor, hiç öyle değil İnsan kendi içine bildiği yoldan gider Kederi, zilletiyle, acının kudretiyle Düşüyle, dileğiyle yarattığı bu yolu Gide gele, suyoluna çevirdiği bu yolu Ne bir yabancı, hayır...Ne tanrı ne de ozan Bir tırnak boyu kadar bile bilemez Bir insana özeldir içinin yolculuğu. İyi ki de öyledir… İyi ki de öyledir Benim bana tanıklığım yetmez mi?