Aramızdaki Görünmez Bağlar- Cezmi Ersöz/ Birliğe Ulaş- Mevlana

Tek başıma hiç sorunun yanıtını bulamıyorum. Hep yeni hayatlar yaşamayı isterken, kendimi aynı hayatı tekrar tekrar yeniden yaşarken buluyorum... Sisli bir gecede yolunu kaybetmiş gemilere benzetiyorum kendimi... Yanına gidip konuşmak isteğim insanları da işte bu kayıp gemilere benzetiyorum. Uzaktan soluk ışıklarını görüyorum... Ama ne onlar bana yaklaşabiliyorlar, ne ben onlara... Sisli gecede birbirimize uzaktan bakıp yeniden kendi kayboluşlarımıza karışıyoruz. Evimde duramıyorum…Kendimi sokaklara atmak, insanlarla konuşmak, kendimi onlara anlatmak istiyor um. Dinliyor gibi gözüküp dinlemeseler de, anlıyor gibi yapıp gerçekte anlamasalar da...Anılar birer zorba gibi yükleniyorlar bizlere. Durmadan hesap soruyorlar... Tekrar tekrar aynı görüntüler belleğimi kanatıyor... Yüzdeki o ışık ömrümü ortadan ikiye bölüyor. Ne geriye dönebiliyorum, ne ileri gidebiliyorum... Öğrendiğim her yeni bilgi eski inançlarımı koyulaştırmaktan başka bir şeye yaramıyor... O yüzün sahibine kaderini anlatmak isterdim... Oysa o yüz, ışığının farkında bile değil. Kendisine rağmen yaşıyor o ışık yüzünde... O yüz ki, sevgiden önce nefret etmeyi öğrenmiş... O da kayıp bir gemi ve o da bu kanlı sisin içinde yitirdiği yolunu arıyor...Her kayıp gemi bana kırılgan ve bitimli aşkları hatırlatıyor... Dostluklar, sisin ortasındaki kayıp gemiler gibi boğulmuş insan sesleri çıkarıyor...Ziyan olmuş hayatlar, bu sisi biraz daha koyultuyor... Her talihsiz karşılaşma, başka bir karşılaşmayı daha talihsiz kılmaya gidiyor... Her ziyan edilmiş hayat, başka bir hayatı ziyan etmeye gidiyor... Evimin duvarları bile ayrılığın şarkısını söylüyor. Bir başıma dinlemek istemiyorum ayrılığın şarkısını...Ayrılık zorba anılarıyla geliyor... Her zorba anı beni ayrılığın karşısında küçük düşürüyor. Kimin gözlerine baksam, bu gördüğün ben değilim, ben aslında çok başkasıyım, diyor... Kimi sevsem bu sevgiyle yarışacağı yerde benimle yarışıyor... Kim beni sevse, bu sevgide önce kendi yaralarını onarmaya çalışıyor...Sevgi bir eliyle çağırıyor, korku iki eliyle itiyor...Kim beni öpse ayrılığın ipini geçiriyor boynuma...Nereye gitsem, oraya benden önce anılarım gidiyor...Oraya benden önce, sevgiyi öğrenmeden önce, nefreti öğrenen kadın gidiyor... Nereden dönsem, ardımda küskünlüğüm kalıyor... Kimse kurtulamıyor bu küskünlükten. Onca gürültüye ve onca kalabalığa rağmen her yer aslında öylesine sessiz ve ıssız ki...Sanki insanlar bu ıssızlığı ve sessizliği gizlemek için durmadan boylukta dolaşıp duruyor ve anlamsızca konuşuyorlar...Birlikte olduğum insanlardan yalnızlığı öğrendim. Hepimiz biriz, Bir’den gelmişiz. Niye bu kavgalar, savaşlar… Hepimiz aynı kervanın yolcusu, aynı kökten türeyen ağacın dallarıyız. Niye bu itişme kakışma… Beri gel, daha beri; bu yol, vuruculuk nereye dek böyle? bu kavga, gürültü, bu hır gür nereye dek böyle? Sen bensin işte, ben senim işte. Gel birbirimizin kadrini bilelim de. Birdenbire birbirimizden olmayalım. Düşmanlıklar dostlukları karartır, neden düşmanlıkları gönülden kovmayalım.