Arthur Koestler- Ahmet Oktay

Soğuyorum Cynthia. Bir suyum: Yüzü yansıyor tek bir an, yitik oğulun: eli uzandı, uzanacak, kapı tokmağına baba evinin. Tül perde de aralanıyor sanki: sesi de yankılanıyor hâlâ duvar saatinin: paslanıyormuş gibi köhne bir gemi. Zamanlar tükendi Cynthia: Gidişimin yolunda, dönüşümün ayak izleri. Giz, nasıl da basit: Her yaşam, bir adanış Çaresiz adanışlar, soylu adanışlar: Zamanı kuran, acılar Cynthia. Bellek, sürüyor izini yenilginin. Kül harlanıyor: Kar, bir ağıt gibi. Sesim Cynthia! Her yaşam, bir adanış Tarihe not düşmenin çok yolu var: Ah Gece...Koynun nasıl da kalabalık. Zamanlar aşıldı Cynthia. Buldum mu, yitirdim mi? Gözlerimi alıyor uzakta bir yangın gibi,çiçeklenmiş badem. Aynı anda da Berlin’de, Paris’te, Budapeşte’de Madrit’te iniyorum trenden. Kentler: Sizde yaşadım ölümümü, ve özgürlüğümü. Onlar lav akıntılarıdır Cynthia, çınlarlar tipinin içindeki umutsuz ses gibi. Benindi bu yaşam: Doğrularını da kutsarım, yanlışlarını da. Hem kuzuydum çünkü hem çoban. Hükmümü beklerken hücremde, bir maytap gibi patlarken şenlikte, sadece tutundum çığlıklara ve öpüşlere. Direndim ve korktum.... Sanki senin elinle yazmıştım Cynthia: “Ölmek kişiyi aşan bir ülkü uğruna olsa bile, daima kişisel ve özel bir sorun.” Birlikte kapatıyoruz zamanın kitabını... Kederin diliyle de konuşuyor gözlerimiz İnsan, Cynthia, seçtiğinden başka ne ki? Tek bir cümleyiz sonunda: “Ecce Heros değil, Ecce Homo.” Kahramana bak! değil, İnsana bak. ''Eççe hiros değil, Eççe homo.''