Aşık Garip Coğrafyası- Hüsrev Hatemi

Seni çok az düşünmeye and içmeliyim; Düşünmek seni, ölümü mûnisleştirir, Güller açılmağa başlar ard arda. Ama versailles bahçelerinde değil, Hindibalı, ısırganlı yollarda… Seni düşünmek bir konser başlatır o anda, Ama öyle siyah papyonlu bir virtüöz değil, Kunduraları tozlu, bakışları dalgın, Kamburlaşmış kır saçlı bir tanbûri, Yakıcı nağmeler koşturur yüreğimde… Sen düşünmek Erzurum, Tebriz, Tiflis; Yani aşık garip coğrafyası. İçimde Senem’mişsin gibi bir his, Sen bundan habersiz, uzak kentlerde, Batılı bir hüzün yaşarken bile. Seni düşünmekten korkuyorum artık; Ölümlü olduğunu her akşam karanlık, Söyler bana ve buna tahammül zor… Benim ölümüm mûnisleşirken, Seninki kanlı zalim oluyor gözümde. Çok az düşünmeliyim seni çok az. Seni çok az düşünmeye and içmeliyim Kentlerin birçoğunda uzun kavak kalmadı ki gıcırdasın Ama benim sol yanımda sancı baki… Anne ne olur ki, Sıram gelmiş olsun varsın; Ben ölürsem benden genci var tabii Ama aşık garip değil hiçbiri. Ben de olamadım, yokmuş kısmette, Yaşadıkça Şah Senem’i hissettim Gerçi Tebrize, Tiflis’e hiç gitmedim Gitsem de bulamazdım, eminim. Anne Yunus ne dediyse hep çıktı Şeytanlar semirdi kuvvetli oldu. Zayıf kalsalar ne fark ederdi… Nasılsa onlar galip gelecekti Bundan sonra aşık garip olunur mu ki Sen onu söyle anne. Ben, hırkasını giymiş bir derviş miyim? Yoksa öldüm mü anne… Bir şahin uçurtma marifetim vardı kaleden kaleye; Cılız kuşcağızlarmış onlar şahin değil, Ben uçurduğum için uçmazlarmış... Başıboş uçarlarmış üstelik, Kerem’ler gurbetle işçiydiler Aslı’ları doğrusu aramadım Şah senem’i düşündüm sessizce