Aşık Garip Coğrafyası- Hüsrev Hatemi

Seni çok az düşünmeye and içmeliyim; Düşünmek seni, ölümü mûnisleştirir, Güller açılmaya başlar ardarda. Ama Versay bahçelerinde değil, Hindibalı, ısırganlı yollarda… Seni düşünmek, bir konser başlatır o anda, Ama öyle siyah papyonlu bir virtüöz değil, Kunduraları tozlu, bakışları dalgın, kamburlaşmış kır saçlı bir tanbûri, Yakıcı nağmeler koşturur yüreğimde… Sen düşünmek, Erzurum, tebriz, tiflis; Yani aşık garip coğrafyası. İçimde senem’mişsin gibi bir his, Sen bundan habersiz, uzak kentlerde, Bir hüzün yaşarken bile. Seni düşünmekten korkuyorum artık; Ölümlü olduğunu her akşam karanlık söyler bana Ve buna tahammül zor… Benim ölümüm mûnisleşirken, Seninki kanlı zalim oluyor gözümde. Çok az düşünmeliyim seni, Çok az.... Seni çok az düşünmeye and içmeliyim Kentlerin birçoğunda uzun kavak kalmadı ki gıcırdasın Ama benim sol yanımda sancı baki… Ben ölürsem, benden genci var tabii Ama aşık garip değil hiçbiri Ben de olamadım, yokmuş kısmette, Yaşadıkça şah senem’i hissettim Gerçi tebrize, tiflis’e hiç gitmedim Gitsem de bulamazdım, eminim. Ben, hırkasını giymiş bir derviş miyim? Yoksa öldüm mü sence? Bir şahin uçurtma marifetim vardı kaleden kaleye; Cılız kuşcağızlarmış onlar, Şahin değil, Ben uçurduğum için uçmazlarmış Başıboş uçarlarmış üstelik Kerem’ler gurbetle işçiydiler Aslı’ları doğrusu aramadım Şah senem’i düşündüm sessizce