Aşka Dair Nesirler, İnsan Bir yerde Kendini Bırakmalı- Ümit Yaşar Oğuzcan/ İnsan Bir Eksik Sözdür, Otların Uğultusu Altında- Şükrü Erbaş/ Keşke Sen Ben Olsan- Özdemir Asaf

Pusulalar işlemiyor artık Yıldızlar yol göstermiyor Kime sorsan, Evinde bir oda eksik Bütün isyanım çaresizliklere, Bu imkânsızlıklara Bu mesafelere Bu zamana Ve bu bizi çepçevre kuşatan insanlara, Onların pis kurallarına, Beş para etmez inançlarına İnsan bir yerde boş vermeli kuralları, Düzenleri İnsan bir yerde kendini bırakmalı Hiçe saymalı düzenini dünyanın Sıyrılmalı ayıplardan, Korkulardan Zamana karşı koymalı... Küçük hesapları bir yana atmalı Yaşamalı şöyle alabildiğine Büyük delilikler yapmalı İçmeli Sevmeli Küfretmeli Kendine bir başka gözle bakmalı İnsan bir yerde boş vermeli kuralları, düzenleri İnsan bir yerde kendini bırakmalı Öyle bir kusursuz yalnızlığa vardı ki dünya, İnsan bir can sıkıntısı altında kayboldu Tanrıyla yalnızlığı konuşacağım Dünyayı gösterip gözyaşlarımın içinden, Yoksulluk sana hiç acı vermiyor mu, diyeceğim Kadınlar, diyeceğim sonra, Nasıl bu kadar güzel oluyor? Sonra ne varsa Şuramda bir hazine gibi duran Acı, Sevinç, Şarkı, Şiir Hepsini bir bir unutacağım İyi ki hatıralar bir yere gitmiyor... Gözbebeklerindeki ağrıya inan ne olur, Ölümün eşiğindeki pişmanlığı söylüyorum sana. Sessizlikten harfler oydum sana Sesi bil, Beni sus, Kendini gör diye Konuşayım istemiştim bir yüreğin dilince Yanıtı olmayan sularda boğulmak istememiştim Dindireyim istemiştim gölgemin serinliğinde Üşütmek istememiştim Bir insana inanmak ne demek biliyor musun? Kapının önündeki ağaçlarla birden çiçeğe duruyorsun Sokaktaki kedi bacaklarından önce, boynuna dolanıyor. Gidip ilk gençliğin uykularına boyanıyorsun Yağmur öyle gamzeler açıyor ki, baktığın yerlere, İlan-ı aşk makamından bir ürperti dudaklarının neminde, Unuttuğun mavilik gövdeni bahar dalına çeviriyor Teninle ruhun arasındaki köprüyüm ben Keşke sen ben olsan... Seni sevmenin ne kadar zor olduğunu anlasan Keşke ben, sen olsa Bu kadar sevilmenin tadını çıkarsam...