Aşkın Serinliğine Boğ Beni- Bayram Balcı

Bu şimdi, yaz akşamın en tatsız saatidir Hiç bir yolcu treninin uğramadığı istasyon, Annemin gül tadında kanadığı akşamdır Bu şimdi, duvaksız Beni toprak yerken yakaladığı yüzündeki telaş, Birden dallarından bütün yaprakların boşalması... Yağmurdur Üstesinden gelinmez bir baş ağrısı... Bu şimdi, kurbağa bacaklı bir yazdır, Akşamsız... Uzak kurmuşsa yuvasını kalbimize kırlangıçlar, mekansızdır Bu şimdi, ellerini çözüp, ayrılığa beni vurduğunda kanayan dil Annem, elleri dağ yası, Yüreği kartal çığlığı Bu şimdi, birden uyanma hali Bu şimdi, akşamın alnıma bir izdüşümü Yanıtsız.... Yazın gizindeki nemin kurutulmuş resmi Bu şimdi, gitmek... Bülbül çıldırtan sabahın sisi Solmuş bir insan yüzüdür ufukta silinen Annem bir filozof benim... Gelecekten değil, daha çok geçmişten korkan Bir türküdür annem benim, cennetkuşu Bu şimdi, akvaryumda dolaşan bir oğulun, boğulan gülümsemesidir Bu şimdi beni de götür denilmesi gereken yerde, dünyaya çarpan bir hoşça kal çığlığı Beni yağmurun yüzüne as, Beni akşamın çürüğüne sar, Beni yelek cebine koy, Beni de götür... Bu şimdi telefon kulübelerine sığmaz bir konuşmanın son anıdır Bulutlar daha alçaktır turna sürüsünden, Bu şimdi nereye gidiyorsun diyen bir serçenin canından düşen telek Bu şimdi kıyısında durulan bir derenin, içindeki çağlayanın kırdığı umut Bu şimdi, beni yolunun üstüne ser