Aşkla Sana- Arkadaş Zekai Özger

Alnını dağ ateşiyle ısıtan, Yüzünü kanla yıkayan dostum Seni, uyurken dudağında gülümseyen bordo gül, Benim kalbimi harmanlayan isyan olsun Başını omzuma yasla, Göğsümde taşıyayım seni, Gövdem, gövdene can olsun Söyle bana, ey ölümün açıklayıcı pervanesi Hangi yavru tek başına yiğittir? Hangi yangın, bir başına söndürülür? Kalbi, kalbimize benzeyen dostlar, kendini bırakıyorken dünyaya Bağırsam içimdeki dehşeti, hırsım deler mi toprağı? Dünyanın yeni baharına çatlarken kadim güneş, Annemin doğurgan karnıdır diye, Sevgilimin sütlenecek göğsüdür diye, Dostumun üretken gülüdür diye, sana bağlandım...Sana sarıldım Beni umutsuz koyma, Tarihle avutma beni, Sana yangınla, suyla, ateşle Ölümle, yaprakla, şiirle sınanmışım Ey yaşarken kanayan acı, Şimşekli gök, tufan, kan fırtınası Uçurum kıyısında hızla büyüyen ot Beni tarihle avutma Umutsuz koyma beni Köpürür mü hayatı besleyen su? Senin böyle diri bir akarsu gibi kıvrılan, gövdendir Çünkü elbette bir su, kendi akacağı toprağın sertliğini bilir Ve suyun gövdesiyle yırtılınca toprak, artık ırmak mı ne denir İşte devrim, ona benzer bir akışın hızına denir Yarın ne olur bilirim ben Bahar gelir, otlar büyür Ölüm de yapraklanır Bir dağ bulur, uzun uzun bakarım Bir çam ağacı gölgesi, güzel kokular veren bir damla güneş görünce Dana da gülümseyeceğim yarın :) Şimdi, senin uzanıp yattığın otlarda, Yarın, yeni bir yeşillik büyüyecek