Ástarspil

Ástarspil Hún situr og hjúfrar sig upp við kaldan vegginn hikstar af grátri og tárin af ákefð renna hennar harmur sá sami og margra kvenna - honum að kenna. Hún ruggar sér raulandi til að reyna að gleyma en vangarnir votir, þeir vilja ei þorna hvernig gat þessi kona - sú vitiborna fallið fyrir leiknum forna. Hún rís loks á fætur til að hrekja sársaukann á brott þrútin augun taka hvíldinni fegins hendi vona að sorg hennar taki brátt endi - hrædd um hvar hún lendi. Hún tínir upp úr gólfinu brotin úr hjartanu sínu tjaslar þeim saman svo þau haldi - í bili það fylgir oft ósigri í þessu ástarspili að brotna niður og enda í sorgarhyli.