ATATÜRK - Lord Kinross

Mustafa Kemal Atatürk’ün Karakteri, Erken Yaşamı ve ŞekillenişiMustafa Kemal Atatürk'ün fiziksel görünümü alışılmış Türk tipinden farklıydı. Sarı saçları, çelik mavisi gözleri ve ince yapısı vardı. Kendisini titizlikle giydirir, dış görünüşüne özen gösterirdi. Zeki, sezgisel ve çoğu zaman düşüncelerini açık ifade eden bir liderdi; bazen suskunlaşır, bazen uzun sohbetlere girerdi. Öfke nöbetleri ve ardından gelen sakinlik, onun duygusal derinliğini gösteriyordu.Babası Ali Rıza Efendi, ona küçük yaşta “Mustafa” adını verdi; bu isim, daha önce kaybettikleri bir oğullarının ismiydi. Annesi Zübeyde Hanım, dindar ve geleneksel bir kadındı. Bu iki zıt karakterin arasında büyüyen Mustafa, hem modern hem geleneksel değerlerle tanıştı. Küçük yaşta mahalle mektebinde otoriteye karşı gelmiş, ardından daha çağdaş bir eğitim veren Şemsi Efendi'nin okuluna gönderilmişti. Çocukluğunda Arap kökenli bir dadıdan Rumeli türkülerini dinleyerek büyüdü. Bu melodiler ve çok kültürlü ortam, onun ruh dünyasında kalıcı izler bıraktı. Manastır'da öğrenciyken devrimci düşüncelerle tanıştı. Köylülerle iş birliği yaparak askeri görevlerinde başarı sağladı. Bu, onun halkla bağ kurma becerisine işaretti.Osmanlı'nın çöküşünü yakından gözlemlemesi, özellikle İstanbul'a duyduğu güvensizlik, onu ileride Ankara’yı başkent olarak seçmeye yönlendirdi. Mütareke döneminde, teslimiyetçi politikaları tehlikeli bulmuş, milli direnişi başlatmak için hızla harekete geçmişti. Bu durum, ileri görüşlülüğünü ve kararlılığını ortaya koydu.Arkadaş ilişkilerinde seçiciydi; yalnızca kendine denk gördüğü insanlara karşı açık olurdu. Kendine güveni yüksek, zaman zaman otoriter ve baskıcı davranışları olan, ancak aynı zamanda insancıl ve duyarlı bir liderdi. Gösterişten hoşlanmazdı ama halkın desteğini görevini yerine getirmek için gerekli görürdü. Kadınların beğenisinden hoşlanır, kadın hakları konusunda öncü adımlar atardı. Modernleşmenin bir parçası olarak kadınların eğitimine ve toplumsal hayata katılımına önem verdi.Çocuklarla olan ilişkisi samimi ve sevgi doluydu. Kendi çocuğu olmamasından üzüntü duymasa da, babadan oğula geçen iktidarın sakıncalarına dikkat çekerdi. Hayatının her döneminde iradesi ve kararlılığıyla dikkat çeken Atatürk, hastalığının son döneminde bile Hatay’ın Türkiye’ye katılması için uğraş vermişti.Atatürk’ün Son Yıllarındaki Sağlık DurumuAtatürk’ün sağlığı son iki yılında belirgin şekilde bozuldu. Yorgunluk, halsizlik, uyku düzensizlikleri ve fiziksel zayıflıklar gözlenmeye başladı. Cildi solgunlaştı, saçları döküldü, hareketleri yavaşladı. Doktorlar, başlangıçta sorunun kalple ilgili olmadığını düşünseler de zamanla karaciğer sirozu teşhisi kondu. Bu hastalığın halk arasındaki adıyla "canavar" gibi onu içten içe tükettiği anlaşılmıştı.Dr. Fissinger’in teşhisiyle siroz kesinleşti. Atatürk bu gerçekle yüzleştiğinde, doktorun önerilerini kabul etti. Üç ay yataktan çıkmaması, perhiz yapması ve alkolü bırakması gerekiyordu. Bu koşulları kabullenerek tedaviye başladı ancak zihinsel huzursuzluğu devam etti. Dünya savaşının yaklaşmakta oluşu ve Hatay meselesinin hâlâ çözülmemiş olması, dinlenmesini engelledi. Sağlığını tehlikeye atarak bile bu konularda aktif olmaya devam etti.Ağustos 1938’de durumu ağırlaştı. Karnında biriken sıvı alınmak zorunda kaldı. Bu dönemde vasiyetini hazırladı ve Cumhuriyet’in 15. yıldönümü konuşmasını planladı. 29 Ekim’de son kez halkını selamladı. 6 Kasım’da yatağından son kez kalktı. Ardından geçirdiği nöbetlerin ardından bilinci yavaş yavaş kapandı. 10 Kasım 1938 sabahı saat 09.05’te gözlerini sonsuza dek kapattı.SonuçMustafa Kemal Atatürk, çok yönlü bir liderdi. Çocukluğundaki ailevi çatışmalar, eğitimle kazandığı çağdaş bakış açısı, erken yaşta geliştirdiği liderlik becerileri, siyasi ve askeri başarılara yön verdi. Son yıllarındaki hastalığına rağmen görev bilinciyle çalışmaya devam etti. Onun kişiliği, Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş felsefesinde derin izler bıraktı.