Ateş Böcekleri 1-Rabindranath Tagore

Hayallerim, Karanlıkta göz kırpıştıran Ateş böcekleridir. Dikkat çekmeyen Sesleri, Mırıldanır bu gelişigüzel çizgilerde. Zihnin uykulu karanlık mağaraları içinde, Rüyalar, Günün kervanından dökülen parçalarla, Yuvalarını yaparlar. Bahar, geleceğin meyveleri için değil Fakat bir anın kaprisi için Çiçeklerin petallerini saçar. Neşe kımıltısız yerin zincirinden kurtulmuş Sayısız yapraklara doğru Koşar ve dans eder Bir gün için havada. Hiçbir önem taşımayan kelimelerim Zamanın dalgaları üstünde hafifçe dans edebilirler, Mana ile ağırlaştıkları zaman, dibe çökerler. Zihnin derinliklerinde güveler İnce kanatlarını büyütürler; Ve veda ederek uçuşurlar, Gün batımı göğünde. Kelebek ayları değil, fakat anları sayar ve yeter zamana sahiptir. Benim düşüncelerim, kıvılcımlar gibi, kanatlanmış Sürprizler üzerinde Tek bir gülüş taşıyarak giderler, Ağaç sevgi ile bakar kendi güzel gölgesine Buna rağmen onu hiçbir vakit kucaklayamaz. İzin ver, güneş ışığı gibi, sevgim seni sarsın Ve yine de aydınlık özgürlüğü versin sana. Hatırlamanı istemek için armağanlarım çok küçüktür; Ve bunun için Onları sen hatırlamalısın. Zihnim, düşüncelerinin akışında Birdenbire yanan bir ışık gibi çalışmaya başlar, Asla tekrarlanmayan, bir küçük ırmak gibi. Her ne kadar o Dünyayı Kollarında tutuyorsa da, Gök, Sonsuzluğa kadar Uzaktadır. Uzakta olan O, Işık tarafından alınıp götürüldüğünde daha da yakınlaştı.