Atları Bağlayın Geceyi Burada Geçireceğiz- Melisa Kesmez

Hayat işte...Evde hayal kuruyor, sonra sokağa çıkıyor ve hepsini tek tek gömüyorsun bir yerlere. Ha­yatın aklındakiyle alakası yok. Eve dönmek istiyorum artık. Kendime dönmek. İnsan aya da gitse, bazı şeyleri farkında olmadan götürüyor yanında. Sen o yana bakmazken bavuluna gizlice sızıyor bir şeyler. İnsan kırılır, sevgi körelir. Zaman her şeyi affetmeye yetmez bazen. Çok sevdiği için, her şeyi sineye çekemez insan. Kötü hününde destek görmedikten, omzunu yaslayamadıktan sonra sevgi de biter. Sevgi emek...Emek olmazsa hiç. Daha mı az yalnızdım bu sayede, yoksa daha mı çok, tam bilemiyordum. Gecesine göre değişi­yordu hislerim. O esnada çalan şarkıya göre de... Sen olsan kendimi bu kadar didiklememe kızardın kesin. “Bu kadar düşünme, biraz sürüklen” derdin. “Bakalım su seni nereye taşıyacak, bir dur, çırpınma artık” derdin. Hiç şüphesiz hak verirdim sana. Ama durmanın, yani öylece durmanın, kendini suyun üzerine sırtüstü bırakmanın hiç de kolay olmadığını bilirdim. Denemişliğim, Ve dibi boylamışlığım çoktu. Oysa artık bir limana sürüklenmek istiyorum. Kök salmak istiyorum. Bir yerde, ya da birinin yanında biraz olsun kalabileceğime inanmak istiyorum. Kafamın içinde bazı şeylerin akmadan kalabildiği, Dışarda son sürat değişen manzaraya inat, içeride, Bazen çok derinde, kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum. Zamanın gülünç bir detaya dönüştüğü o bahçede, ağaçların bilgeliğine ulaşmak istiyorum. Kayaların, dağların, denizin ne olsa sarsılmayacak gibi görünen bütünlüğüne kavuşmak. Yalnızlığın o kadar da yalnız bir şey olmadığı, Tek başına da olsan, evrendeki her şeyin bir parçası olduğunu hissettiğin, Bir ağacın gövdesi neyse, benim de tam olarak o olduğumu, O kadar olduğumu, daha fazlası olmadığımı iyi bildiğim bir bahçe. O bahçeyle buluşmayı bekliyorum hevesle... Bu şeyden inip durmak istiyorum. B noktasını unutmak, A noktasını da unutmak, ve indiğim yerde kendimle buluşmak...Bir bahçeye kavuşmayı beklemek, Deniz, ne tuhaf şey. Canımın çok yanacağını bile bile mi atlamıştım ateşin içine yoksa? Huyumdu çünkü. Atlardım. İnsan otuz olduğu geceyi unutur mu yahu? Hayatının tam ortasında duran o geceyi... Hemen değil, ama zamanla anlıyordun ki, bir hayattı kaybettiğin. Bir yaşam öyküsü. Onun yanındaki seni de kaybediyordun. Sadece onun anlayacağı şeyleri, onu bir sabah kahvaltıya çağırma ihtimalini...Gidiyordu. Arkasından gidemezdim. Giderdim de, gidemezdim. Kadın olmak sıklıkla frene asılmayı gerektiriyordu çünkü. Zaten ben hiçbir şeyin gerçeğine varamadım şimdiye kadar. Bir roman kahramanı mesela. Kitapta bir laf eder. Altı çizilecek cilalı cümlelerden değil ama, kendi halinde bir cümle. Bir tek sen cımbızlarsın onu kitabın kalabalığından. Sırf sana bir şey anlatır o cümle. Başka herkese susar. Yargılarımı sözlere değil, davranışlara göre ayarlamalıydım. Çiçekler öyle değişkendir ki! Ama ben çiçeğimi gereğince sevmek için, çok küçüktüm o sıralar. Çocukken taşıdığımız onca albeni, büyüdükçe nereye kayboldu? Altından saçlarımız ne sebeple soldu? Yıldızlı kocaman gözlerimiz, ne ara sönüp bu iki umutsuz deliğe dönüştü? İçimizdeki fırtına, gözlerimizde kopuyor. Sen ne kadar kaçsan da, ıskalasan da, görmezden de gelsen, kafanı kuma da gömsen, kalbine kilit de vursan, hayatın sana bir diyeceği varsa, sinsi sinsi bekliyor sırasını yıllarca. Öyle sabırlı. Öyle fil hafızalı, öyle unutmuyor hayat. Sen sabaha kadar unuttum diye sağalt ruhunu. Gömdüm san. Defter kapanmayınca kapanmıyor. Benim hikayem bu kadarmış gibi geliyor....Ben bu kadarını hayal edebildim çünkü. Gerisi yok...Yine de öyle ya da böyle devam ediyor ya hayat, pes etmemeye kararlıydım. Senin hayatın. Sonuçta sen ne çağırırsan, o gelir.