Autentyczna radość życia w "Djam" (2017) [ft. dr Jacek Sobota]

Czy optymizm i pesymizm są jedynie sposobami patrzenia na świat, czy też wpływają na to, jak naprawdę przeżywamy własne życie? Punktem wyjścia do rozmowy staje się film "Djam" Tony’ego Gatlifa - opowieść o młodej kobiecie, której spontaniczność, energia i bezpośredniość pozwalają spojrzeć na życie z niezwykłą otwartością. Na czym polega wyjątkowość Djam i w jakim sensie przypomina ona dziecko? Skąd bierze się nasza naturalna skłonność do hamowania rodzącego się entuzjazmu i marnowania okazji do szczęścia? Czy możliwe jest odnalezienie autentycznej radości życia bez wypierania tego, co trudne, i bez zamykania oczu na rzeczywistość?Czy szczęśliwe życie wymaga iluzji, czy przeciwnie - może być wynikiem świadomego przyjęcia rzeczywistości takiej, jaka jest? W jakim sensie wolność i niewola nie tworzą prostego, czarno-białego przeciwieństwa? Czy człowiek może być zniewolony przez własne lęki, przyzwyczajenia i sposób postrzegania świata, zachowując jednocześnie zewnętrzną swobodę? Rozmowa Jakuba Walickiego z Uniwersytetu Pomorskiego w Słupsku z dr. Jackiem Sobotą z Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie o filmie "Djam" w reżyserii Tony’ego Gatlifa (2017).O FILMIE"Djam" (2017) (znany również jako "Journey from Greece"), reż. Tony Gatlif – pełna muzyki, tańca i wolności opowieść o młodej Greczynce, która wyrusza w podróż z Grecji do Stambułu. Film o radości życia, spontaniczności, wolności, muzyce i poszukiwaniu własnej drogi, a zarazem o spotkaniu z drugim człowiekiem i odkrywaniu, że szczęście może kryć się w samym doświadczeniu życia.