Ayışığı Sonatı'ndan (Atina, Haziran 1956)- Yannis Ritsos

(Bir ilkyaz gecesi. Eski bir evin geniş bir odası. Karalar giyinmiş yaşlı bir kadın bir genç adamla konuşuyor. Işığı yakmamışlar, iki pencereden, benzersiz bir ay ışığı doluyor içeri. Karalar giyinmiş kadının dinsel eğilimli iki-üç şiir derlemesi yayımlamış olduğunu söylemeyi unuttum size. Evet karalar giyinmiş kadın genç adamla konuşuyor.) Bırak ben de geleyim seninle. Ne kadar da güzel ay bu akşam! İyidir ay, iyidir, - kimse görmeyecek nasıl da ağarmış olduğunu saçlarımın. Ay altın rengine dönüştürecek gene. Sen de anlayamayacaksın. Bırak ben de geleyim seninle. Ay çıkınca, büyür evdeki gölgeler, Görünmez eller açar perdeleri, Piyanonun tozlarına, unutulmuş sözcükler yazar solgun bir parmak Duymak istemem onları. Ne olur sus. Bırak ben de geleyim seninle, Biraz daha uzağa, fabrikanın duvarlarına kadar, o beton, o göksel, o ay ışığıyla badanalanmış, Öylesine kayıtsız, öylesine maddeden uzak, Öylesine gerçek ve neredeyse, soyut kentin göründüğü o köşe başına kadar, İstersen inanabilirsin yaşadığına, yaşamadığına hatta, İstersen hiç yaşamadım diye düşün, inanma istersen zamana ve yıkımlarına. Tepeye tırmanırız, otururuz bir tahta sıraya, İlkyaz melteminin serinlediği bu saatte havalarda uçtuğumuzu bile düşleyebiliriz Kaç kez çünkü, tıpkı şu anki gibi, giysimin hışırtısını vuruşu saymışımdır iki güçlü kanadın Ve bu uçuşun uğultusuna bir bırakınca kendini insan, sıkıştığını hisseder boğazının, böğürlerinin, etinin, Yüksekliğin o güçlü sinirlerinin kıskacında, gök mavisinin kaslarına sıkışmış gibisindir Ne önemi var gidiyor ya da dönüyor olmanın? Ne önemi var? Varsın ağarmış olsun saçlarım (bu değil benim üzüntüm, değil bu, üzüntüm yüreğimin de aynı ölçüde ağarmamasından) Bırak ben de geleyim seninle. Biliyorum, biliyorum, herkes tek başınadır aşkta Şan-şöhrette de ölümde de tek başınadır. Biliyorum. Geçtim o yoldan. Deney ne işe yarar? Bırak ben de geleyim seninle...