Aynadan Geçer Bahar- Ahmadreza Ahmadi

Her zaman korkmuşumdur bir sabah uyandığımda korkuyla desinler bana; Bir tek sen uykudaydın, bahar gelip gittiğinde! Uyanırım ve sorarım bahar nerede? Kimse yanıtlamaz beni Herkes sessiz kalır. Yağmur yağıyor odamın dışında Belki de bu bahar yağmurudur! Kimse yanıtlamaz beni Herkes sessiz kalır. Pencereyi açar açmaz kesilir yağmur Aynada bakarım yüzüme Yavaş yavaş yaşlanır... Pencereden bakarım yere Islak ve sessiz. Üstüme bir şey geçirir çıkarım sokağa Yağmurda şemsiyesiz koşan birine sorarım; Siz görmediniz mi baharı bu sokaktan geçerken? Acelesi var, bir yok demekle yetinir. İçerlerim konu komşuya Derim onlara: ''Bu acımasız değil mi? Neden haber etmediniz bana geçerken bahar evimin yanından?'' Sessiz kalırlar. Onların sessizlikleri bin küfürden bile beter Bir çocuk yağmur altında tutar elimden, götürür Bir meydana ki, doludur renkli fıskiyelerle Ben ve çocuk bakar dururuz renkli sulara Ama hala bir haber yok bahardan! Benimle eski semtlere gelir. Gideriz. Ararım gençliğimde kurşun harfleri olan matbaayı Ne çok istemiştim yazmayı baharın adını Eve geri dönerim. Lügatta ararım baharın anlamını Baharın yokluğunda ne anlamsızdır bütün kelimeler.... Baharın yokluğunda çaba, korku, kuşku ve ıztırabı unutmuşum Bir avuntu peşindeyim Kim avutacak beni baharın yokluğunda? Uyumak istiyorum... Bir kuş gagalıyor camımı Pencereden hasretle bakıyorum dünyaya Dünya ansızın goncalarla dolar, gelincikler ve menekşeler... Camı açık bırakırım Yağmur yağıyor Yağmurda seslenirim: ''Baharı buldum Geldi bahar!''