Bahar Türküsü- Hasan İzzettin Dinamo

Ben, doğa, aydınlık, öğle ışığı şairi Ben, doğanın şarkısını söylüyorum Doğayı özleyen insanın şarkısını. Çiçekleri ancak düşünde gören, Bülbülleri kitaptan okuyan, insanın şarkısını. Bu mavi uçurumda yalnız insan acı çekiyor. Yoksa her şey güzel yağmurundan Su damlalarının cıvıltısına, Bulutuna, yıldızına, başağına dek. Bu mavi uçurumda Yoksa yalnız insan acı çekiyor. İnsan güzel şeyler söylemek ister İlkbaharın kapısında durup. Şu ak bulutlar altında oturup, İnsan güzel şeyler yapmak ister. İçi haz dolu yastık gibisin ey ilkbahar dağı, Başımın altında neler düşünürsün? Mavi ormandaki Nersis pınarından su mu içmektedir dersin ak avuçlarıyla şimdi özgürlük? Bir mutluluk ülkesine uçmasak her akşam Hangi dinamik bizden daha korkunç olurdu? Dönedursun fırıl fırıl kağıt fırıldaklar gibi Bahar çocukların ellerinde Çıkalım kokular, fısıltılar, yeni bir dünyanın şiirleriyle omuz omuza Bu havadır yağmur, yedi renk içinde yağarken. bulutlar Çağırıyor bizi Bir gün olsun Acılarımızın üstünde sallanalım, çocuklarla yanyana