Bahri Butimar- Dönüş Yolcusu

Anne, ben geldim Yavrunun karnında sızı, Kalbinde ağrı, Aklının her kuytusunda karıncalar koşuyor.... Alazlanmış şahdamarı Yine eskisi gibi başucumda bekle Tertemiz bir bez ıslatıp, alnıma koy Geçer, Düşer bu ateş diyemiyorum Yok! Yüzüm yok anne... "Ne bu hal?" dersen, Konuşacak sözüm yok Ben geldim anne Yalancı nasılsınlardan kaçıp, Sözde iyiyimlerden kapına vardım Yıllardır olmayacak rüyalara aldanıp, Şefkatine muhtaç kaldım Bir sırla geldim anne Bana bir şey sormadan Anlat, demeden İçimde yıkılmış her yanı Kopmuş her dalı, Hepsinden mühim olanı Kırılmış ruhumu onar... Bana öğrettiğin ilk şey bu çiçek... Benim büyük kayıplarım oldu Anne Yüreğim yangın yeri gibi Anne, Göğsümde yumruğumun mührü taze... Her adımda tökezlemiş ayaklarım eşiğinde, Zulme uğrak kalbim kapında bekliyor işte Öksürüyorum ara sıra Belki içimdeki sır da, sızı da... Öksürüyorum anne Aç kapıyı... Girer girmez pencereleri yine kapatırsın Kötülükle yoğrulmuş hayatı dışarda bırakırsın Anne, Dönmek istemiyorum tekrar Döneceğim yerde insanlar soğuk Vicdanları kuru Gözyaşları yağmurlarda saklanırken, Bakışlar boşluğa asılıyor vicdana karşı, Havalar ısınsa bile, insanlar hep aynı kalıyor Yanından harici her yer uçurum Kalbimle merhametine tutundum İzin verme, Nolur