Bakmaklar- İsmet Özel/ İlk Kan- Ahmet Güntan

Ben nereye adımı yazsam, Nereyi göstersem parmaklarımla, Orası şapkalar yüklü bir vagondur, Nerede daralmış görsem bir adamı, akşamın güzel buğusunda, eli-ayağı tutulmuş Bir çiçeğe uzanırken utandığını görsem, işte iğrentim yayılıyor derim, İşte sırtlanlar soluyor ellerimde...Kuşlar çoktan kapamışlar tarlalarını. O zaman bir üzünç aralığında -herkes gibi- başlar korkum. Ben koşarken derelerde birikirse çocukluğum, Gün dönerdi, benzi solardı kahkahamın Çünkü her yerde bir göğün ufak kaldığı vardı Akşama özgü göğsümü açardım Ey mutlu penceresi doğanın! Her yerde köpeksi koklaşmaların sürüp gittiği vardı Anlatacak şeyleri vardı, Böyle korkunç bir sonbaharda Çiçek açamama korkusuyla erguvan, Yiten ümitlerinden yorgun düşer Ümit dolu tebessümüyle tomurcuk verir O baharda çiçek açar Deniz kıyısında koşuyordum Birden ormanın içine girdiğimi farkettim Şimşek çaktı, gök gürledi, yağmur başladı Ormanda yapayalnızdım “Ne kadar somut şiirler yazıyorum” diye sevindim Ormanı, şimşeği ve yağmuru yazmıştım Kaplansa içerilerde bir yerdeydi Şimdi...Onlar gerçektiler Şimdi...Benim yazdığım gibiydiler Bulutların arasından çıkan pembe bir ışık, Denizin gökle birleştiği yerde, pembe bir çizgi çiziyordu “Ufukta pembe bir çizgi vardı” diye yazabilirim ben Bu cümlenin bu kadar somut olduğunu kim bilebilir? Evet, somut şiirler yazıyorum ben, siz bilebilir misiniz? “Bir zamanlar bir Romy vardı” desem, “Ufukta pembe bir Çizgi vardı” anlar mısınız? Ya da “Âşık ya da başka bir şey olmak”desem, “Başka bir şey olmak” nedir bilebilir misiniz? Bunu benim için yapar mısınız? Çünkü ben “Bu şiir Romy´yi anlatmıyor” derseniz, Sevinerek “Bu şiir Romy´yi anlatıyor” anlayacağım Romy de “Unutamıyorum, ama yaşamak istiyorum” demişti, Bunun apaçık “Unutamamak, ölüm demektir” olduğunu kim anladı? Siz anladınız mı? “Gitme kal” diyemedik sana Romy.'' ''Ama, gitme..Kal” dediniz mi? Bir zamanlar Romy vardı Evet, somut şiirler yazıyorum ben