Balina- Gülten Akın/ Gecenin Üçü- Murat Ali Ersan/ Dünyadaki Cennet- Anita Moorjani

Göğü gördüm İmkana tutuldum Düşü sevdim Hem belirlendim Derin durdum, Teknenin altına girdim Sarstım Vuruşun gitgide usta vuruşuydu Sustum Düşe düştüm Senin mi kan, yaralarımın mı? Ne kadar düşünürsem düşüneyim, bazı soruların cevabını bulamayacağım Her defasında dudağımı büküp, ''Bu gerçekten çok garip.'' demekle yetineceğim Belki uyuyamayacağım Dönüp duracağım Gecenin bir yarısı pencereden dışarı bakacağım Işığı yanan evleri gördükçe, yalnız olmadığımı anlayacağım Demek ki çoğumuz şiir seviyor Gitmek istiyor. Gitmediği her gün, biraz daha kırılıyor Ne yazık ki, bunu bir türlü yapamıyor Şanslıysa, gecenin üçüne kadar...Değilse, gün ağarana kadar Düşünüyor, dönüp duruyor Dudaklar en sessiz cümleleri kuruyor Sonra da kalıyor Kelimeler! Sadece kelimeler! Ne korkunçtu onlar...Ne kadar apaçık, canlı ve insafsızdılar! İnsan kelimelerden kaçamıyordu. Öte yandan kelimelerin ne incelikli bir büyüsü vardı. Bir melodileri vardı sanki Kelimelerden daha gerçek ne vardı ki? Dışarıya çiçek bahçesisin, içerde çiçeklerden mezar yapmışsın kendine. Dışarıya umut veriyorsun, içeride umutları toprağa veriyorsun. Dışarıya gülümseyip, mutluluk saçıyorsun. İçerde ağlayıp toprağı suluyorsun. Ölüyorsun, Ama yaşıyorsun. Ben doğduğumdan beri, duygularımla hareket eden biriydim. Dünyaya geldiğimde tek bildiğim sevmek, Gülmek, Ve ışığımla parlamaktı Büyüdükçe insanlar bana gülmeyi bırakmamı söyledi ''İlerlemek istiyorsan, hayatı ciddiye al.'' dediler ''Kalbin kırılmasın istiyorsan, kimi sevdiğine dikkat et.'' dediler Ben de ışığımı yaymayı bıraktım GittikÇe küçüldüm Sararıp soldum Ve öldüm. Ölümden sonra öğrendim ki Hayatta en önemli şey: Sevmek, gülmek, ve ışıl ışıl parlamak!