Sir Nev, it's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true. It's true.
Grade 1 pa lang ako ng maganap ito. Natatandaan ko dahil nangyari yun noong gabi bago ako sumayaw sa school. Hindi ako makatulog noon dahil excited ako sa papel ko bilang backup dancer ng muse namin sa Miss United Nations. Nasa kwarto ako noon pero pinapractice ko pa rin yung steps kahit kabisado ko na. Talagang excited ako Sir Nev. Piglang pumasok si Lolo, yung tatay ng nanay ko. Tapos ay pinasara sa amin ang bintana at sinabi kay nanay na maglagay raw ng asin dahil nasa labas daw ang tia.
Hindi ko alam kung sinong tia ang tinutukoy ni Lolo. Akala ko ay mga tita ko kaya nagmamadali akong lumabas para salubungin sila. Kaso hinila ako ni Lolo sa damit at galit na sinaway. Huwag daw akong makulit. Pumasok ako sa loob at matulog na lang. Sinara ni nanay ang mga pintana tapos lumabas si Lolo. Pumasok naman ang tatay ko at may dala naman siyang asin na nilagay sa mga pintana. Wala kong pakialam noon Sir Nev. Sumayaw pa rin ako. Tahul ng tahul yung mga aso namin noon. Pero hindi ko alam kung bakit kasi wala naman talagang tao sa labas ng bahay namin.
Maaga akong nagising dahil pa rin sa excitement. Tapos nakita ko sa labas ng bahay si na Lolo at mga tito ko. Naglilinis sila ng terrace. Tapos sobrang baho. Amoy patay na daga pero hindi ako nagtanong. Ilang taon ang nagdaan, second year college na ako, nang mamatay si Lolo dahil na rin sa katandaan. Kabilin-bilinan niya sa aming lahat noong naghihingalo na siya na ipakremate siya at isaboy ang abo niya sa dagat.
Kaming mga apo, iyakan kami ng iyakan kasi sobrang bait ni Lolo. Ayaw namin siyang ipakremate kasi gusto namin na mabibisita pa rin namin ang puntod niya. Kaso sila nanay na mismo at iba niyang anak ang nagpasya na sumunod sa utos ni Lolo. Sabi pa niya, lahat daw kaming pamilya ay kremation ang gagawin kapag namatay na. Wala raw ililibing sa simenteryo at isasaboy rin ang abo sa dagat. Doon na kami nagtanong lahat kung bakit ganon. Noon lang din namin nalaman na may lahi pala kaming amalanhig.
I don't know, that's all about it, because we're all about it. I don't know what's going on in horror stories. I didn't know what's going on, so I'm going to die. I'm going to die. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1. I'm going to die on grade 1.
Bukod kasi sa pagiging amalanhig ay may lahirin daw kaming aswang. Yung tia ni Lolo ay aswang na napagpasahan ng bato mula pa sa kanununuan nila. Noon ngang mamatay na ito ay ayaw tanggapin ni Lolo yung mutya, kaya siya nagkaganoon. Noong gabi raw na bumisita sa amin ang tia ni Lolo, ay grabe na ang pagkaagnas nito. Sobrang bahuraw, tapos gustong pumasok sa bahay. Nasa terrace na raw ito nang mapansin nila at nagkalat na ang katas sa sahig. Ang ginawa ni na Lolo ay sinakluban ito ng lambat na gamit ng isa kong tito sa pangingisda. Tapos ay tinala ulit sa simenteryo at inilibing doon ng nakadapa para daw hindi na uli makaahon. Hindi na nga bumalik ang tia ni Lolo, pero natakot si na Lolo na maging amalanhig din kagaya niya, kaya naisip nilang magpakremate kapag namatay.
Hindi kasi namin sigurado kung namamana ba yun sa dugo o nangyayari lang talaga kapag walang tumanggap ng mutya. Nang mamatay nga si Lolo ay sinunod namin ang bilin niya. Ganoon din ang ginawa sa iba naming kamag-anak na namatay pagkatapos niya. Kapag namatay rin ako Sir Nev, cremation din ang gusto ko. Mahirap na, mabuti na ang sigurado.
Magandang araw po sa lahat ng subscribers at listeners ng Pinoy Creepypasta. Sir Nev, ako nga pala si Marcel. Nais ko sanang magbahagi ng kwentong na ikwento lang din sa akin ng isang katrabaho ko noon sa pagawaan ng processed meat products. Napagkwentuhan namin ito nang minsang mag lunch break at nakita namin ang isang tab ng tusino na isasalpak pa sa packaging station. Tatawa-tawa noon si Jovi nang makita ang mamulamulang karne. Sabi niya ay para daw bang kayo na hindi na embalsa mo at naaagnas na.
Sabi ngang katabi niya ay paano raw nito nasabi na ganoon ang naaagnas na bangkay. Nakakita na raw ba ito? Sumagot si Jovi ng oo at doon na nga niya nabanggit itong kwento na nangyari sa probinsya nila. Bata pa raw si Jovi nang mapabalita sa lugar nila ang tungkol sa mag-anak na naaksidente nang mabungo ng truck ang sinasakyan nilang tricycle. Nabuhay yung mag-asawa dahil hindi sila gaano natamaan ng pagkabungo. Nasa motor kasi sila samantalang yung anak nilang bata ay siyang nasa loob ng sidecar at siyang nasa pull ng truck.
Sabi ng mga nakakita ay wala raw sugat yung bata, parang natutulog lang ito, pero dumudugo ang ilong. Hindi raw matanggap ng mag-asawa na patay na ang anak nila, kaya hindi nila ito pinalibing. Iniuwi lang sa bahay ang anak, imbis na dalhin sa ospital o ano. Hindi rin daw dinimanda ang truck driver, dahil naniniwala sila na okay lang silang mag-anak. Nagpabayad lang daw yata para makabili ng gamot yung mag-asawa.
Ilang kapitbahay raw ang alalang-alala dahil kita nilang namumutla na yung bata at hindi na nga gumagalaw ng iuwi. Nakanganga pa raw ito, pero parang wala na sa sarili yung mag-asawa. Pinindigan na buhay pa ang anak nila, natutulog lang daw ito. Pinakiusapan na raw ng mga magulang nila yung mag-asawa na dalhin na sa punerarya yung bata. Pero tumatanggi ang mga yon at nagagalit pa. Hanggang sa pinagbantaan na ang mga ito na ipapupulis dahil nag-uwi ng bangkay na delikado para sa mga kapitbahay dahil nga sa mikrobyo.
Isang araw ay hindi na nagbukas ng bahay yung mag-asawa. Umalis na raw pala ang mga yon, bit-bit yung bangkay ng anak nila. Walang nakakaalam kung saan sila nagpunta. Pero pinagpasalamat na lang ng mga kapitbahay nila na wala na ang mga ito dahil natatakot nga sila para sa kalusugan nila. Ilang araw daw ang nagdaan at napabalitang may mga mga ngaso ng usa ang nagtakbuhan palabas ng gubat dahil nakakita raw ng babaeng baliw ang mga ito.
Noon daw puntahan ng barangay na nakakasakop doon sa bundok ang sinasabing baliw, ay natagpuan yung mag-anak sa isang bagong gawang kubo. Umaalingasaw yung amoy dahil sa agnas na anak at yung asawang lalaki na mukhang kamamatay pa lang. Ang malala daw Sir Nev ay hiwahiwalay na ang katawan noong lalaki, dahil kinakain ng hilaw noong babae at binabahagi pa sa anak nito, na syempre pa ay hindi na nga makakakain dahil agnas na. Hinuli yung babaeng nabaliw na, at kinuha yung bangkay ng mag-ama. Nakiusyoso raw si Jovi doon sa kubo, kahit medyo malayo yun sa kanila. Malayo pa lang daw ay amoy na amoy na yung sobrang baho. May kordon ng polis yung buong bahay, pero natanawan pa rin niya yung loob ng kubo. Kulay itim daw ang lupa dahil sa dugo na tumutulo roon. Tapos...
May nakita pa raw silang baboy ramo sa likod na kumakain ng hindi nila ma-identify kung anong parte ng katawan. Pero pulang-pula raw at nilalangaw na rin. Umuwi raw siya kaagad at nahilo pa sa daan dahil sa sobrang pandidiri. Hindi raw siya makakain ng karne o makatingin man lang sa hilaw na karne sa loob ng mahaba-habang panahon. Dahil naaalala niya yung kinakain ng baboy ramo at diring-diri siya.
. . . . . .
Hello, Sir Nev. I'm Ian. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you. I'm going to share my story with you.
Pagdating namin sa sagingan nila ay namanghapa kami. Dahil totoo nga ang sabi ni Embet, hindi kami madaling makikita dahil nasa kalagitnaan na yung pupwestuhan namin at maganda pa ang pagkakadikit-dikit ng isang kumpul ng punong saging. Kahit humilata kami ay hindi kami mapapansin. Sabi pa ni Embet ay minsan na siyang nagdala ng girlfriend doon at okay naman raw. Tawanan pa nga kami ng tawanan. Hindi yun ang unang beses na nag-inuman kami sa sagingan.
Isang beses na nagtating na naman kami para mag inuman. Napansin ko na parang hindi komportable si Omeng doon sa kinauupuan niya. Kaya tinanong ko kung anong problema. Bumulong siya na may nakikita raw siyang lalaki. Tinuro niya sa amin kung nasaan ito.
Pagtingin namin, may lalaki nga na nakatalikod sa amin sa di kalayuan. Nagreact agad si Embet. Kilala raw ng tatay niya yung lalaki at baka isumbong kami, kaya nagmamadali kaming nagtakbuhan. Kabadong kabado raw si Embet noong umuwi sa kanila. Gusto raw sana niyang isumbong sa tatay niya na naroon sa lupa nila yung lalaki. Kaso sigurado raw na malalagot siya dahil magtataka ito kung ano ang ginagawa niya sa sagingan.
Kaya tumahimik na lang siya at nag-abang kung mapapagalitan siya dahil nagsumbong yung lalaki. Pero hindi naman daw. One wake ang nagdaan at eto na naman kami. Mag-iinuman na naman. Pagdating pa lang namin ay nakita na namin yung lalaki noong nakaraan. Naroon pa rin sa eksaktong lugar kung saan una namin siyang nakita. Nakatalikod pa rin. Tinanong namin si Embet kung yun ba talaga yung pakilala niya kasi baka ibang tao na. Imposible naman kasing naroon uli ito sa kaparehong lugar.
said to Embet, he said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men. He said that he was 20 men.
As in, we were looking at all of them, but it was like a bula. We were afraid to go back to the village because we were afraid to go back to the village because we thought that we were able to see it. But when it comes to the weekends, when it comes to the daughter of Embet, they called it to the police. It was a bad thing, it was a bad thing. It was a bad thing, and it was a bad thing. It was a bad thing, and it was a bad thing.
It's a few weeks ago, it's a white man's name, but they didn't report to the police because they didn't report to the police because they said that they didn't stop. If not, they would die the white man's name, but they would die. Sir Nev yung dalawang beses pala naming nakita yung lalaki ay multo na lang ito. Doon siya natagpuan sa eksaktong lugar kung saan siya nagpapakita sa amin. Nagsumbong tuloy si Mbet sa tatay niya na dalawang ulit na nga naming nakita ang multo noon. Hindi naman siya napagalitan kasi sabi ng tatay niya ay alam daw nito na tumatambay kami doon sa sagingan. Hindi lang kami sinasaway dahil at least daw ay hindi kami lumalayo.
Nakakapangilabot na muntik-muntikan na kaming makakita ng pangkay dahil tinuturo na pala yun mismo ng may katawan. Buti na lang talaga at hindi namin nakita dahil grabe na raw yung pagkaagnas. Halatang matagal ng nakalibing. Malamang nga ay matagal na kasi halos dalawang linggo na ang nagdaan mula ng una naming makita yung multo. Naging issue pa roon na baka hindi naman talaga nakidnap yung lalaki, baka raw may kinalaman talaga sa pagkamatay niya yung pamilya niya. Hindi nalaman kung sino ang pumatay doon sa lalaki at hindi na rin kami bumalik sa lupain ni Naembet. Baka kasi hanggang ngayon ay patuloy pa rin na nagmumulto doon yung lalaki. Magandang araw po sa ating mga nakikinig. Tawagin niyo po akong Jefferson. Matagal na akong nakikinig sa channel mo, Serneb. Actually sinend ko na ito dati sa email mo, pero baka hindi mo lang nadaanan. Kaya nagbabakasakali ako dito sa Facebook.
Ito pong kwento ko ay nangyari noong barangay tanog pa ako sa lugar namin, ilang taon nito bago magpandemic. Pandang alas 10s ng gabi, nakatanggap kami ng report na may bangkay daw sa isang bakanting lote, hindi kalayuan sa barangay hall. Noong oras na yon, dadalawa lang kami ng kasama kong sinoknok. Pinuntahan muna namin para i-confirm yung report. Pagdating namin doon, wala masyadong meron. Siguro dahil medyo gabi na, nakakapagtaka lang. Kasi itong mga ganitong pangyayari ang paborito ng mga usisero. May patay nga doon sa bakanting lote, bangkay ng matandang pulube.
Kilala yun dito sa lugar namin, si Manang Tesha. Naawa nga ako doon Sir Nev, kasi mabait yung matandang yun. Madalas ko ngang abutan yun ng pagkain, kasi hindi gaya ng ibang palaboy na minsan nananakit kapag hindi binigyan, si Manang Tesha tahimik lang. Nanghihingi pero kung hindi mo abutan, ay lalakad lang paalis, tapos madalas ay ngingitian ka pa. Matigas na raw yung bangkay, baka nga ilang oras o ilang araw na yun doon, hindi lang napapansin ang mga tao.
Nakita lang siya ng mga nangakalakal. Napansin nga nila na may nakahiga. Nung lapitan daw nila, nilalangaw na at hindi na nga gumagalaw. Hindi pa naman daw na maho, pero nilalangaw na nga. Tatawag na sana ng polis o puneraryasinoknok. Pero nakalimutan namin pareho yung mga cellphone namin. Sinabihan ko siya na bumalik muna sa barangay hall para din makapagtanong sa mga kasamahan namin. Kasi sa totoo lang, hindi rin namin alam ang dapat gawin. Unang pagkakataon na maka-encounter kami ng ganun.
Pag alis niya Boss Nev, abay isa-isa rin nag-alisan yung mga meron. Siguro inisip nila na tapos na yung palabas at i-recover na lang yung bangkay. Sir Nev, nung naramdaman ko na yung katahimikan ng paligid at nung narealize ko na ako lang mag-isa sa bakanting lote na yon kasama ang isang bangkay, doon na ako binalot ng takot. Siguro ilang metro lang ang layo ko sa bangkay, ni hindi ko na siya nagawang tignan ulit kasi nga natatakot na ako. Maya-maya, may narinig akong kumaluskos doon sa pwesto kung saan nakahandusay si Manang Tesha.
Agad akong nilamig pero hindi ko pa rin siya tinignan. Ilang segundo pagkatapos nun ay may narinig akong atungal. Siguradong sigurado ako naggaling yon doon sa bangkay. Pero naisip ko rin, hindi kaya nagkamali lang sila ng tingin? Baka buhay pa si Manang Tesha. Doon nagkaroon ako ng konting lakas ng loob para lumapit sa bangkay. Para lang masiguro ko kasi nga baka nagkamali lang sila. Paglapit ko sa bangkay, inilawan ko siya ng flashlight. Sir Nev, nilalanggam na yung bibig ni Manang Tesha.
At napakatigas na ng katawan niya kung bakit ba naman kasi nagdalawang isip pa ako. Confirmado na bangkay talaga ang kasama ko. Hindi ako nakakilos nun, napaupo na lang ako sa damuhan. At muli ay narinig ko na naman yung boses. Sa pagkakataong yun, naririnig ko na siya sa likuran ko. Napatakbo na ako nun palabas ng bakanting lote. Halos masubsob nga ako sa gate pero wala na akong pakialam. Ang ginawa ko, tumakbo na ako pabalik sa barangay hall nung medyo nakalayo na ako sa bakanting lote.
May nakita akong babaeng nakatayo doon sa may gutter. Hindi ko alam kung guni-guni ko na lang yun dahil sa takot na naramdaman ko. Pero pakiramdam ko, Sir Nev, ay yun ang kaluluwa ni Manang Tesha. Na-retrieve naman yung bangkay niya. Sabi mukhang inatake raw sa puso. Sa tulong ni Kapitan at ng ambagan namin ay naayos naman ang katawan ni Manang Tesha sa punerarya.
In the middle of the barangay hall, she's been enrolled, because I didn't know that my son was a child. I didn't forget what I was going to say, Sir Nev. But because of the fear, I'm afraid I'm going to die by Manang Tesha, and my family is not going to die.