Barbara- Jacques Prevert/ Elbet Acı Duyar Tomurcuklar- Karin Boye

Anımsa, Yağmur yağıyordu o gün Yürüyordun gülümseyerek yağmur altında Şaşkın, hayran, sırılsıklam Anımsa Gülümsüyordun Gülümsüyordum Tanımıyordum seni Sen de beni tanımıyordun Anımsa gene de, anımsa o günü Unutma Saçağın altına sığınmış bir adam Adını ünledi Seğirttin ona doğru yağmur altında Atıldın kollarına Anımsa bunu, Sen diyorum diye de, bana kızma Sen diyorum bütün sevdiklerime Ancak bir kez görmüşsem bile, Sen diyorum bütün sevişenlere Tanımasam bile Anımsa, Unutma O yumuşak, mutlu yağmuru Mutlu, yüzüne yağan O mutlu, kente yağan Denize yağan, O demir, o çelik, o kan yağmuru altında Ya o adam, n'oldu? seni yürekten Kucaklayan Öldü mü? kaldı mı? n'oldu? Yağmur yağıyor durmadan, Eskiden nasıl yağıyorsa öyle Ama artık bildiğin gibi değil burası...yok oldu her şey Yıkık, bitik bir yas yağmuru şimdi yağan Bulutlar yalnız Elbet acı duyar tomurcuklar açarken. Neden gecikirdi yoksa bahar gelmekte? Neden bizim ateşli özlemimiz donup gitsin acılarla? Elbet acı duyar tomurcuklar açarken Acı duyar büyürken ve direnirken. Güçtür elbet damlaların düşüşü... Korkudan titreyerek asıldıkları yerde, ne kadar sarılsalar da dallara, kurtuluş yoktur, düşerler ağırlıklarıyla toprağa. Güçtür bilinemezlilik, güvensizlik ve ayrılış güçtür uçurumlarda çağırmak birini gene de tutunabilmek titreyerek ve kalabilmek ve düşünebilmek Artık hiçbir şeyin yararı yoktur doğuşa... sevinçler fışkırır, tüm korkular yok olur... ışıldayarak yere düşer damlalar unuturlar doğuşun korkusunu unuturlar yolculuğun korkusunu o büyük güvenceyi duyarlar bir an, dünyayı yaratan. Öylesine kalakalma yolun kıyısında dondurma sevincini, isteksiz sevme, esirgeme kendini şimdi hiç bir zaman esirgeme kendini ayırma dünyadan kendine yalnızca sakin bir köşe gözkapakların inmesin, bırakma yargılar gibi ağırlaşmasın, dudaksız kalma sakın, düşsüz uyuyakalma, yargılama kendini zamansız eğer her şeye karşın engelleyemezsen bunu, ve dondurursan sevincini, ve isteksiz seversen, ve esirgersen şimdi kendini, çalma ve dinginlikle dolarsa için, ve dünyadan ayırırsan kendine yalnızca sakin bir köşe, ve bırakırsan gözkapakların insin, yargılar gibi ağır... ve dudaksız kurur, kalırsan ve düşsüz uyuyakalırsan, ve kendini sanırsan, ve yargılarsan kendini zamansız, ve öylesine kalakalırsan yolun kıyısında ve esirgersen kendini o zaman, kalamazsın benimle.