Başka biri olacaksın istemesen de, tenine başka bir ten dokunduğunda...Gövden, başka bir gövdeyle buluştuğunda....

''...Zarar görmek istemediğin için, inşa ettiğin duvarlar bir gün kafesin olabilir Seni içeride zayıf bırakabilir Üzerine bile yıkılabilir Yaraların, ışığın içeri girdiği yerdir. Seni acıtan, üzen, sende yara açan her şey, aynı zamanda seni kutsar. Karanlık senin aydınlatıcı mumundur. Yıkımın olduğu yerde hazine bulunur. Yaralarından kaçma! Yaraların, ışığın içine nüfuz edeceği yerdir... Şu dünyada mutsuz edip, mutlu olan, yaptıkları yanına kalan, ve ağlatıp da gülen yok. Bu gerçeği de zamanla öğreneceksin. Beden bu , her şeyi yaşar ve atlatır. Morluklar iyileşir, yaralar kabuk bağlar. Kabuklar düşer. Bedenin iyileştirdiği her şey ruha yük olur. Onları konuşmadan, düşünmeden, onlarla hesaplaşmazsan, ruhun dolup taşar. Ruhun dolup taştığında ise, artık onu hissedememeye başlarsın. Ruhsuz olduğunu, duygusuz olduğunu sanırsın. Oysa öyle değildir. İçin o kadar doludur ki, boş olduğunu sanırsın... Sen elinden gelenin fazlasını yaptın Belki de onun için daha önce hiç kimse bu kadar çabalamadı Sen onun için bu konuda bir ilksin O da haliyle bunu kaldıramadı... Aslında o da haklı. O, kalbinin yorgun olmasına rağmen, bir şeyler düzelir umuduyla, olmayacağını bile bile yine de savaştı Üzülme... İyi bir terk ediş, Kötü bir ihanetten iyidir.''