Bavul Dergisi Sayı 33/ Tarih Kadının Bedeninde Parçalanır- Adonis/ Birini Pencere Kenarına Çiçek Koyacak Kadar Sevmek Lazım, Aşk Hikayesiyle Gelir- Kemal Hamamcıoğlu

Ölümü düşündüğüm zamanlarda Beyaz kanatlı bir at gelip, beni savaşa çağırırdı Duvarları sarmaşıktan evlere bir günbatımı hüznü çökerdi İçimde dizginlenemez bir isyan vardı Şefkati unutan babanın kucağında kırılıyor sonbaharlarım Sonra bir bardak su getiriyorum kendime Kendimi astığım balkonlarda elbiselerimi kurutuyorum Gençliğimi kovalamaktan yoruldum Bu yaşlı hüznüm içimde bu ışığı yakıyor Ben kayıp mıyım? Işığın işareti miyim? Kırık sardunyaya bakıyorum Sardunyanın kırığında su baloncukları var Su iyileştiriyor dokunduğu yeri. Sabah duş aldım. Saçlarım tertemiz. İstanbul temiz, ben temizim. Yazmaya başlıyorum telefonun not defterine. Söz! Sana yazdığım her cümleden daha güçlü olacağım. Söz! Ağaçları takip ediyorum. Bu yaz, en güzel yaz. Bu yaz ağaçlı yaz. Bu yaz kavuşanların yazı olsun, olur mu? İlerdeki sen değilsin. Daha yakınındaki sen değilsin. Allah var! Yukarıda hayat varmış! Sesli, Mutlu, Güçlü ağlıyorum olduğum yerde. Ağlıyorum. Gülüyorum. Sesli ağlıyorum, sesli gülüyorum. Hayat var! Çerçöp dediğin ne varsa, üstünde hayat. Parktaki hangi ağacın soluğu sensin? Ağaçları takip ediyorum. Bu yaz, en güzel yaz. Bu yaz, dedim ya, ağaçlı yaz. Nerdesin? Yoksa, uzaktan bana doğru gelen sen misin? Sen misin o? Işığından tanıdım. Sensin o! Işığından hemen tanıdım seni... Heyecanımın adı sen şimdi. Ona, yetişmek zorundaydı. Ona dokunmak zorundaydı. Onu öpmek zorundaydı. Beni bulacağını biliyordum. Beni bulacağına inandım. Birinin beni kurtaracağına inandım. İnanmak istedim, inanmaya ihtiyacım vardı. İnanmaya hâlâ ihtiyacım var. Sevmeye çok ihtiyacım var. Hiç tanımadıklarımı bulmaya ihtiyacım var. Bir cevaba ihtiyacım var. Elimdekilerin neden bana yetmediğini, birinin bana açıklamasına ihtiyacım var. Neden bu mektupları yazmaya başladım bilmiyorum. İlk başlarda biraz hafifleyebilmek içindi. Yazdıkça, diğerleri gibi iyileşebileceğimi sandım. Yazdıkça, diğerlerine hiç benzemediğimi anladım. Kelimeler yan yana geldikçe, kelimeler senin oldu. Nerede olduğunu bilmediğim biriyle konuşur oldum. Olmayan biriyle konuşursa, delirirmiş insan! Nerde olduğunu bilmediği birini severse, kafasını kâğıttan duvarlara vururmuş. Gönderilmemiş mektupları evden çıkarmak zorundayım artık. Diğerlerine uyum sağlamak zorundayım. Onlara uyum sağlıyormuş gibi görünmek zorundayım. Alışmak, Alışıyor numarası yapmak, Kâğıt kesiklerimi gizlemek zorundayım. Bu sana yazdığım son mektup. Bu son seslenişim. Bu kendimle, Ve seninle son konuşmam. Beni tanısan sever miydin? Bilmiyorum. Seni tanısam seni sever miydim? Bilmiyorum. Belki bir gün başka bir dünyanın rüyasında buluşuruz. O zamana kadar hoşça kal. Benden bu kadar.