Bazen Bahar- Melisa Kesmez/ Ulan- Nursen Yıldırım

Zaman, izleri siliyor. Uykuyla uyanıklık arasında gördüğün rüyalara benziyor geçmişte yaşadıkların. Öfke diniyor. Bir vakit kalbini ateşiyle kavuran her şey, cılız bir mum alevine dönüşüyor. Hayatın bin türlü meşgalesiyle boğuşurken, birbirimizi aramadığımız her gün, bir öncekinin üzerine devrildi. Nasılsa ararım diye önce haftalar, sonra aylar geçti. Boş bardaklar tepside biriktikçe, dumanı üstünde çaylar için yer açılıyordu vapurda. Yaşanmış hikayelerden açılan boşluğa, yaşanacak hikayeler gelip oturacaktı birazdan. Kaç ömür, gelip bir sahlep içimlik sürede yan yana gidecekti. Kaç yol, karşı kıyıda tekrar ayrılmak üzere kesişecekti. Görür görmez anlıyordun. Senin inceliklerinin karşılığı var onlarda. Yerlere saçılmıyordu onlara sunduğun tatlılıklar, ziyan olmuyor, ıskalanmıyordu. Pencerenin çerçevelediği balkonun sarı ışığında oturmuş, aynı fotoğraf karesine girmekle yükümlü, ama gerçekte birbirlerinden kilometrelerce uzak annemle babama baktım. Keşke benim de karşımda her zorluğa rağmen dimdik duran ve beni sevebilen biri olsaydı. İnsan tek başına dağ olamıyor. Ölmüşsün de haberin yokmuş bazen. Su gibi, toprak gibi, eşi benzeri olmayan her şey gibi yalnızmışsın sen. Yalnızsın sen. Yalnız. Yapayalnız. Bak...Bu yara annemden. İşte bu babamdan. Buradaki ilkokul öğretmenimden. Ha, şu en derin olan mı? Onu ben açtım bilmeden. En çok da o acıtıyor canımı. En çok o kanıyor. Olur biter, Geçer gider. Ama canımı yaka yaka yutkunduğum şeyler var. Olup bitmeyen, Geçip gitmeyen. Zaman zaman yine uykusuzluk çekiyorum ama...Çokta takılmıyorum artık bu uyku konusuna. Uyuyunca geçmeyen şeyler olduğunu anladığımdan bu yana. Olmuyorsa zorlamıyorum. Eskisi gibi olmayacağını bildiğim halde, savaşmıyorum mesela. Olmayacağını anladığım noktada, çabalamayı bırakıyorum. Tam da o noktada, kimsenin hiçbir şeye değmediğini ve hiçbir şeyi hak etmediğini daha net görüyorum. Bu yüzden boyun bükerek de olsa, kabullenirim. Dumanını saklayınca yanmıyorsun sanıyorlar. Sakinliğimi çalanlar, beni deli olmakla suçluyor. Olacak olan benim ittirmem ile olacaksa, olmasın. Kendimi hatırlattığım sürece var olacaksam, zaten unutalayım. Nereye dokunduysan, yaraymış zaten orası. Yaz şimdi şuraya, Geçmeyen geçmişe bugün denir. Ben babamın yuvarladığı çığın altında kaldım. Çamuru bulanmış zihnimi görüyordum aynada... Ben baba olsaydım, O aynayı kırmazdım baba… O halıyı kana bulamazdım. Beni bu kadar ürkütmezdim. Çocukluğumdan kaçmazdım köşe bucak, Pamuk şekerin tadını da hiç unutmazdım. Şimdi artık öldün babacığım. Sınırlarını kesin olarak belirlediğin bir dünyada, bana sorarsan, belirsiz bir biçimde yaşadın, ve öldün. Seni artık değiştirmek mümkün değil Babacığım. Bu nedenle kendimi de değiştirmenin mümkün olacağını sanmıyorum. Ah baba! Senden duymam gereken sevgiyi başkalarında arattığın için öyle kızgınım ki sana. Ama biliyor musun? Gıkım bile çıkmıyor. Bir kere sitem etmeye kalktım. Ardından kahkahalar attım... Üstelik başım ağrıyor. Ve yastığa koymak hiçbir işe yaramıyor. İnsan galiba sadece görüşmeyeceklerine “Görüşürüz” diyor... Her şey öyle değil mi biraz da? Yokken daha güzel değil mi her şey? Uzaktan bakınca daha sevilesi değil mi?