''Bazen rüya değil, seni zihnimde canlandırıyorum...''

Saçlarına dolanan ay ışığıyla aydınlatıyorum yatağımı İtaatkar masallar yazıyorum bizim için İçinde kötü karakterlerin asla barınamadığı Çünkü kalbimin, Kavuşmadan önceki olası aksaklıklara yok hiç tahammülü Lanetlendim, farkındayım Olsun...Şimdi pişmanlık zamanı değil. Parmaklarımda kaderi yaratma gücü geziniyor. Birer birer tasarlayıp öreceğim geleceğimizi. Dedim ya, Kavuşmadan önceki olası aksaklıklara kalbimin yok hiç tahammülü. Bak... Bir masal yazıyorum bizim için Başı da, sonu da hep aynı Bütün yolların sana çıktığı, Yenilmekten zevk aldığım tek oyun sensin Her oyunum sensin galiba Kim daha temiz? Üstü başı parlayan mı? Yalan konuşmayıp, yüreği ışıldayan mı? Kim dost? Yara bandı yapıştıran mı, Yaralarını öğrenmeye çalışan mı? Hangisi gerçek? Ölüm mü, Yaşam mı? Hayatla güzel bir tanışmaydı benim için. O kadar değiştirdin ki beni. Şimdi sen olmayınca neye benzeyeceğimi kestiremiyorum. İlk olaraki senden önce nasıl biriydim diye düşünüp, kendimi hatırlamaya çalışacağım. Benim için söylediklerinden yola çıkarak, şu anki halimle karşılaştıracağım. Aradaki eksikleri tamamlayıp, Fazlalıkları atıp, yeni bir ben yolunda ilerleyeceğim. Bir filme geç kalacağım sonra. Ama bu beni hiç telaşlandırmayacak. Bir bekleyenim olmadığı için, acelem de olmayacak. Yalnız olmanın anlam bulduğu eksiklerim olacak mesela. Seninle yürüdüğümüz yolları, sensiz yürümek gibi. Kalabalık bir otobüste, sessizce ağlamak gibi...Belki biri geçecek yanımdan dudağında bir ıslıkla. Sana benzetip ağlayacağım. Şimdi hiçbir şey yapmadan, gece 01.30'a kadar kara kara düşünüyorum. Sadece bakıyorum ve o anda seni görüyorum. Bazen rüya değil, seni zihnimde canlandırıyorum. Yüzün saçlarının altında gizlenmiş, sola doğru ayırıyorum yüzün ortaya çıkıyor. Ellerimi alnında dolaştırıyorum. Şakaklarında...Ve şimdi ellerimin arasında yüzünü tutuyorum. Gördün mü? Değiştiremediğin huylarım da var işte. Hep seni düşünmek gibi...Hep seni merak etmek gibi...İşlerin yolunda mı, annen iyi mi, hiç aklına geliyor muyum gibi şeyleri işte...Sağdan soldan seni getiren haberler bekleyeceğim sonra. O kırıntılarla idare edeceğim. Zaman geçecek...Çok hızlı geçecek. Zaman geçerken, süpürecek kapımdan sende kalanları. Kırık dökük birkaç hatıra bırakacak işte. Biri gelip girecek hayatıma en sonunda. Kendisini gerçekten sevip sevmediğimi soracak. Ve ben, hayatımdaki insana yalan söylemek zorunda kalacağım. Ve bunun tek sebebi sen olacaksın. Mesela neden senin odanda duran, sen sandalyende ya da çalışma masanda otururken, uzanırken, ya da uyurken, seni bütünüyle gören mutlu bir dolap değilim? Neden değilim? Ben senden vazgeçmeyi hiç düşünmedim ki. Çekildim köşeme. Sadece bekledim. Sevmek, beklemeyi de gerektiriyordu. Ben hem bekledim, hem sevdim. Kendimle vazgeçmemek için mücadele ettim. Çünkü buna değer dedim. Seni kazanmak için, kendimi kaybettim. Oysa papatyayı gülüşünde, kahveyi gözlerinde sevmiştim. Kendi tenimden daha çok seviyorum seni. Balık, koskoca okyanusun derinliklerini avcunun içi gibi bilse de, bir lokma uğruna atılan olataya can feda. Bırak...Benim de avcumun içi gibi bildiğim o koca kalbinde bir hata yapma hakkım olsun. Şimdi sen yoksun, ağlıyoruz arkadaşlarımla...Ağlıyoruz arkadaşlarım bulutlarla. Yağmur yağıyor mu bilmiyorum ama, biz ağlıyoruz. Bu balık, nefes alıp verdiği suyun altında boğuluyor. Bu kelebek, ölümü dört gözle bekliyor. O balık nerede boğuluyor biliyor musun? Önümdeki beyaz sayfalara haykıramayıp, yutkunduğum, içime ağlayıp, içimde biriktirdiğim denizin içinde boğuluyor. Bu kelebek intihara kalkışıyor. Bırak...Bir hata yapma hakkım olsun. Tahammül Edememe Sanatı- Black Sky/ Puslu Kıtalar Atlası- İhsan Oktay Anar/ İki Söz- Kahraman Tazeoğlu/ Piraye'ye Mektup- Nazım Hikmet Ran